X
تبلیغات
اسد نامه
اسد نامه
راهی دیگر
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |

1. We admitted that we were powerless over our addiction, that our lives had become unmanageable.

2. We came to believe that a power greater than ourselves could restore us to sanity.

3. We made a decision to turn our will and our lives over to the care of God, as we understood Him.

4. We made a searching and fearless moral inventory of ourselves.

5. We admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature of our wrongs.

6. We were entirely ready to have God remove all these defects of character.

7. We humbly asked Him to remove our shortcomings.

8. We made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends to them all.

9. We made direct amends to such people wherever possible, except when to do so would injure them or others.

10. We continued to take personal inventory, and when we were wrong promptly admitted it.

11. We sought through prayer and meditation to improve our conscious contact with God, as we understood Him, praying only for knowledge of His will for us, and the power to carry that out.

12. Having had a spiritual awakening as a result of those steps, we tried to carry this message to addicts and to practice these principles in all our affairs.

No matter whether you think that you might have a problem or you are able to admit to addiction, we welcome you to join us. We encourage you to try our way of life. There are many benefits from following this simple process. Take what you need and leave the rest. It becomes yours not when it works for you but when you give it to someone who is in need. This is not theory: it is the results of our recovery. We have attempted to write our experience strength and hope in plain language and present it in a certain order. In our efforts to carry our message, we have only one main theme: we suffer from a disease called addiction. In recovery, we discover our disease takes on ‘many forms’ yet remain aware that it is only one disease.

The Twelve Steps are the best way we know of to deal with addiction. The disease of addiction desperately tries to avoid recovery by complicating our simple message. We have learned that it is better to do our best daily and take it easy. We can only make progress when we stop trying to get ahead of ourselves. Recovery is a process and a journey, not a destination. Our aim is not to graduate from the recovery process but receive its assistance in our lives as long as we need it, one day at a time. In recovery, we enjoy a state of continual growth with periodic rest periods. During these rest periods, we gather energy for our next growth period. All of life is this way. In recovery, we again feel that we are a real part of all life.

The Twelve Steps of Narcotics Anonymous guide addicts in the process of recovery. Some members call them ‘the pathway to freedom’. We go from complete personal defeat to a spiritual awakening that is specific to our individual needs and disposition. The Twelve Steps, discovered and composed by members of Alcoholics Anonymous, were adapted for the NA program to include language that is familiar to addicts of all types. Although the claim of originality belongs to the founders of AA, NA can rightfully claim its own recovery program. The growing evidence of gratitude and diligence in the applications of principles is visible in our literature. Our growth to a worldwide NA Fellowship is no accident. Although we ‘borrowed’ portions of the Program, our toil and suffering has made it our own. NA is valid because it is the successful accumulation of gratitude for and the relief from the disease of addiction for an ever-growing number of addicts.

No one is too dumb for recovery but many are too smart. We learn to take seriously, the principles that affect the way we feel and the way we act. The quality of our condition becomes our choice as we learn responsibility. As we practice spiritual principles, we become the people that we always knew we could be. Three principles that work from the beginning of recovery are honesty, open-mindedness and the willingness to try. They help us to overcome our addictive tendency to run, hide and take the day off.

For many of us, thinking was superficially checking over anything that required a decision, especially those requiring commitment and potential gain or loss. We seemed unable to function on the deeper levels of comprehension needed to deal with many of life's demands. We fell back on dependent relationships and helplessness became a big part of our life. This behavior resulted in frequent situations where others arranged our lives to suit themselves. Therefore, we may have become accustomed to exploitation. This may duplicate how we learned to live when we were small.

When we get and stay clean, our heads pop out of the fog eventually and we start to ask questions! This is what happens during some of our closer sponsorship and home group situations. Learning to think in a comfortable manner by including the feelings and intuitive perceptions within our mental environment gives us a much different picture of reality. Where we once felt that we were helpless, we can actually see that our pre-conceived notions overlaid reality and tried to convince us that they are truth. Our thinking no longer has to be limited to an exclusively rational approach to life. Thinking becomes a wrap-around method that we can use to reach a level of understanding that allows us to move through life. We can meet not only the needs of today but also put in pieces that make long-term goals achievable.

We can learn many things out of books and from professionals. ‘Learning’ can mean many things to each one of us. ‘Education’ involves directly, efficiently, and systematically gaining what others know that can help us. We study the people in the Program who have some success in those areas of life where we can admit our need for improvement. We can project what we think they are feeling, doing, thinking about or planning. We then go to them personally to check out what we thought against what they have to say for themselves. The education we are talking about here is learning everything we can about the disease concept and the recovery process.

The members of NA have discussed their disease with one another for decades. They have discussed their desire for recovery from addiction by using these Twelve Steps. Narcotics Anonymous deals with recovery from a disease called addiction as opposed to recovery from a single ‘ism’. We do not identify addiction merely by its symptoms. We know that when we arrest our addiction in one symptom, it usually breaks out in another. We recognize ever more clearly, our similarities regardless of the form that our own active addiction took. We learn that the deceit of a white-collar criminal is the same as that of an armed-robber. We begin to realize that the feelings of despair, isolation and hopelessness make us one with every other addict. We have a common bond in our desire for recovery.

There is a surrender before each of the Twelve Steps. Through surrendering, we are able to disengage the forces that used to use us. We can begin to rediscover the real stuff of life. Sometimes, we have a desire even moments before we consider ourselves powerless and it may be some time before we learn to call it powerlessness. We surrender to our need for a greater power in our lives; otherwise, we cannot listen seriously to talk of God. We notice how others get the power that they need to recover and grow emotionally while clean. We surrender again in the Third Step when we turn our lives and wills over to the care of our loving Ultimate Authority. Yet again we surrender in our inventory and amends Steps. Surrender to our honest need for help is crucial and necessary at each turning point. We work the Steps during ongoing recovery the same way as we did in the beginning. The need to re-inventory our daily lives, access our Higher Power more directly and put into action the principles we continue to learn is great. We must apply the Steps in order to get different results that are necessary in making a clean addict feel the growth that we need for happiness.

In order for any addict to get help, we must first personally admit our need for help. As we learn not to act out of fear, we come to believe that a Higher Power can and will meet our needs. In order to receive help, we must be willing to accept it. If we want to feel better, we have to find out where our pain is coming from. We begin by admitting our defects and become willing to stop putting energy into them. This is one of the reason this is a spiritual program. We learn to do, think, and feel in ways that promote positive feelings about others and ourselves. We learn to avoid the traps that our addiction would lure us into in its effort to kill us. Although the lures may look good to us, we learn to avoid them. We know too well the bitter pain that comes when we act out of greed, lust and pride. We learn to surrender, admit our faults and find new ways of doing things. We can finally reconcile the negativity from the past by making amends. We go forward with our lives using prayer, meditation and other spiritual principles that promote our happiness and well-being. Finally, as we begin to set our own house in order, we are able to carry the message: That any addict can stop using and grow into a complete and healthy person.

We learn to use our new associations in a healthy manner by acting like those members in recovery that we admire. We don't have to put them on pedestals to do this and we don't have to expect perfection in them. Actually, we may find ourselves disenchanted with the idea that people have to be perfect about anything. There has always been imperfection in the world and the world has somehow survived. Of course, NA membership allows us to go right up to these people in the program and ask them how they do it. How do they feel? How they deal with issues like lack of self-confidence and low self-esteem? Simply watching them and beginning to believe that we can do better opens many doors. Once we catch on to the idea that we can over come our limitations, we generally go for it. In time, we find that instead of feeling indebted to those to whom we have looked to for guidance, we enjoy the joy and wonder of passing on to others the help that was given freely to us.

When we find that our signals we send are not in alignment with the responses we are getting, we know we have come to a defective area. Many times, we will find that we make ties between things that have no necessary relationship. We may feel comfortable when someone yells at us because our old lives included getting yelled at by someone. We need money yet we fail to earn it or waste it before it can provide for our needs. We want love but we industriously drive away people who seem to care for us. If our ‘anchors’ in the form of our associations are improper, we must as soon as we find this out, make new associations. Involve as many of your senses as possible when doing this. Write down how it has been as accurately as possible and then write about how it might be done better. Read this aloud. Hang it on the wall where you can glance at in the morning and at night. Talk to other people about it. Bring it up to the surface where you can touch it, feel it and turn it around.

Our recovery process has evolved through its actual practice by the hundreds of thousands of addicts who get clean, stay clean and achieve varying degrees of recovery. Our goal is to stop worrying about what the other people in our lives are doing, whether rightly or wrongly, and to get on with rediscovering our own sense of wonder, physical health and mental balance. Recovery is about your health, your happiness and your sense of wonder. We don't want our feelings to get too high or too low in our new life. We learn to be happy and make the most of our lot in life. In our fellow recovering addicts, we find the tremendous resource that we need to make our lives work. Our therapeutic value is in the way we live: we walk it, not just talk it. We become acceptable, responsible and productive members of society as a by-product of working the Program of Narcotics Anonymous.

Our focus must remain on staying clean and helping others because this is the antidote for wallowing in despair and taking what we need by deception. Together, we discover a new life clean. Suddenly we understand how other people feel as we emerge into recovery with others like ourselves. So very often, we progress in recovery until we get a little money, a job, a substitute addiction or some approval source that is apart from the NA Fellowship that can undermine our recovery. We may begin to find fault with other members, complain about this and that in the meetings and then huff out the door with an air of moral righteousness! Simply put, we have to gain the ability to be comfortable with a certain degree of helplessness. Even the roughest and toughest of us needs love and without the ability to admit our needs, there is little chance that our needs will be met.

An addict shared: "I am powerless over the disease of addiction. I am powerless over the progression of this disease. The disease itself is not teachable but I am. I can learn new things about recovery. The disease wants me to do what I always did before I came to recovery. I can choose to go to a meeting and go against the grain of it.

"There are certain leftovers from my active addiction. The fear, panic, confusion, etc. will subside after awhile if I keep going to meetings. I also associate living with the disease to feeling locked into patterns. If I establish a new routine of going to meetings and doing other constructive things, I won't remain in that confusion."

In recovery, we don't take the first one, whatever happens. Using our drug of choice or some substitute will do nothing but complicate things and confuse us, especially if we already have some sort of trouble. Substitution and moderation are only counterfeits that attempt to hide the fact we can no longer use successfully. We accept the fact that no amount of dope can satisfy us but it only takes a little to ruin us. With luck, we might make it back to the program but sooner or later, our luck runs out and we must work the Steps in earnest. The progressive nature of our illness allows our sensitivity to drugs in any form to increase, whether we are using or clean. There is no grace period of ‘fun using’ for the person who relapses. The longer we have been clean, the greater the danger that we will die trying to get high. The chemicals lose their ability to smother our spirits and make us into pleasure-seeking automations. It is no longer a pleasure when you have to do it, rather it is slavery. The substitution of alcohol or some other drug is no longer an option for us because we now know drugs in any form will reactivate our addiction. There is no safe usage for us.

One of the problems of active addiction is that it makes us feel personally powerful. There is nothing more pathetic than to experience this feeling yet realize that it is nothing but a lie. When we feel that our senses have turned against us in a such way, it leaves us no choice but to hate ourselves and mistrust those most basic tools of human ‘proofs’: our own eyes, ears, and hearts. The first thing that any addict new to recovery wants - and the last that most will admit to - is a deep desire for personal power. We see around us a world full of people, most of whom seem to have some idea of who they are, where they belong, and where they are going with their lives. We don't feel that way, do we? "When I was born, and they were passing out instructions on life, I didn't get a full set." seems to be an accurate description of how we feel. The inability to trust ourselves is the beginning of what we experience as powerlessness. The linkage between action and reaction, between intention and result, between cause and effect dissolves and we are lost. We must find help or some way to restore the natural processes during our abstinence. It is helpful for us to know that these injuries are the result of our addiction and that through living clean and learning about our spirits, we can enjoy sanity and health.

Isolation is another characteristic symptom of this disease. One thing that helps us break out of the pattern of isolation is getting to know people. The knowledge that a meeting will be there helps as well. Getting phone numbers from members and using them helps too. These things take away the ‘power’ that the isolation has to tell us that we should do insane things, like go on ‘a geographical cure’. It'll be different for me if I live in another city. Addiction breeds mistrust. We project that mistrust onto people, especially clean people. To enhance our recovery we should tell the clean people from our pasts that we are in recovery. That will help us overcome the issues of mistrust. The only exception might be employers or other people that we feel shouldn’t or don't need to know. Sometimes, practicing ‘simple anonymity’ is best. If we are clean and working our program, time will turn up opportunities to take care of what is needed. Don't rush ahead.

Have we suffered long enough? Do we really want the changes offered in NA? Can we admit openly to other members that our addiction controlled our lives? Are we ready to consider that the drugs have lost their ability to give us what we want? Can we accept the idea that, for us, drugs have become poisons? Can we admit that we cannot predict what we may do, once we start using? Are we conscious of the changes that occur in our personalities, making us into liars, cheats, and thieves? Are we able to accept the fact that we cannot quit using, gain or regain happiness alone? When we hurt someone, we ask ourselves, "Were we loaded - or trying to get loaded?" We find that only those who have hurt long enough are able to make the kind of surrender that gets results. We cannot cross the river while tied-up at the dock. We have to take some hope from the recovery of others to gain the willingness we need to make the dash to safety. Our examples are the living proof that NA works in the lives of all kinds of people, in all walks of life. We had to be broken under the weight of our own pain before we were able to reach out for help.

We avoid whatever goes against our recovery. We recall that we have experienced some degree of personal power at some point in our lives and we have known the lack of it as well. While we might aspire to balance, we continue to seek excess and accept only the little that we feel we're entitled to have. There is a feeling that comes over addicts when we are near or in dangerous places. Looking over a cliff's edge, driving our car too fast, being sexually intimate with strangers, spending beyond our means can trigger adrenaline. They create disorder for us to hide behind and therefore lengthen and intensify our pain. Some addicts in recovery may continue to habitually steal from retail stores and get a sick thrill out of it. In recovery, we must deal with these kinds of habits as soon as possible otherwise the reality they tend to create may knock us into a relapse!

Soon, we realize that the members in the meetings are addicts just like us. We see that everyone in the rooms is a potential lifesaver to us and we began to glimpse the miracle of NA. Attending our first meetings led us to our first friends in recovery. Among these, we will find those with whom we can make the common journey of recovery. As recovery spreads into every area of our lives, we find that we are able to think, feel and intuitively know again while literally coming to life. Recovery is much more than getting yourself out of the pain and suffering. There is a whole recovery culture consisting of people who are devoted to getting and staying clean. The ‘rules’ are different among members of this sub-culture from the general culture in which we live. We are resources, even to those who do not like us. We learn that it is okay not to like everyone yet we must love everyone. While we know that almost all mean well, there will be those that we may find difficult to love. Time will teach us their pain so that we can develop the mutual respect is necessary to make a living Fellowship. Sometimes it feels like we all have to do more than our fair share. Someone once said if you want a lot out of life, you have to give more than you want to receive. You may never get all you give - but if you give all you can, you just might get what you want.

Having contact with old friends, listening to certain using-associated music, doing almost anything that causes us to remember what it felt like to be loaded and forget the results of our using is dangerous to us. These things can tie us into the mind-set of active addiction and could lead us back to using. This does not mean we have to live in fear or that we can’t change the situation. It usually means that we should get out of the situation and into contact with recovering addicts immediately. Once we are safely past the feelings and moods that were enveloping us, we can discuss, feel, ask and develop a way to prevent the situation that threatened relapse from happening again. There is only one rule that applies to all of us: don't use. The rest is so diverse and personal it takes a whole program to help us. They say it takes a whole village to raise a child. If you are an addict seeking recovery, we are your village. We can try going to a concert with clean friends, praying to your Higher Power to keep you clean through the experience. Try remembering your youth when you hear an old song, instead of a prelude to using. New thinking can lead to new reactions. Spending time with other addicts who have been clean some time and can say, "I used to have that problem, here's what I did about it." allows us to learn from others. Common sense should be used to stay away from known weaknesses. All we need to say here is that in recovery, we can learn how to move in the world without fear or remorse. Until we have found a specific solution to a problem, we just do the things that work in the other parts of our program.

An addict shared: "The most important thing that I have ever done in my life was to get out of my own head, long enough to identify as an addict. My mind kept telling me a million things to disqualify myself but something deep down told me things were not going to change for me the way I was going.

"In NA, there were people who seemed to be truly happy, coping with life, and not using anything. The scary part of that initial admission was that I would have to do something about it. The thought of staying clean and changing my life-style entirely was very scary to me. From my experience, the only way for me to stay clean and change was to stay with meeting, meetings and more meetings. I started to identify with people and concentrate on similarities, not differences although my head kept telling me different. I learned to realize how dangerous my thoughts and emotions were to me. I was just waiting to self-destruct. I began to understand my disease and came to realize the first Step to destruction was not attending meetings and not participating. Despite my thoughts and feelings, I began to share and become part of our Fellowship.

"Until NA, I always acted out on my thoughts and feelings but I learned how not to react. I learned to share with people I trusted and to take some direction. I learned more and more about NA and things started changing for the better. I began standing up for something that was positive and real; something that I could be proud of. NA has been a lifesaver and has taught me to live for today and not to ignore the future.

"I don't live in that constant state of ‘I wish I had done this’ or ‘I wish I hadn't done that’. I still make mistakes but I know there is a solution for every problem. I guess the most important thing for me is to have an attitude of being grateful for what I have (what's been given to me) and not get caught up in what I don't have. And to remember no matter what, I have a loving and caring God."

Principles of spirituality are principles that have the power to change the way we live, for the better. Most of us have said, "I just didn't want to go back - and I found many longings to go forward." All of us have experienced, at some time in time, a burst of energy beyond what we thought or believed to be our limitations. Perhaps this happened when someone we cared about was in an accident or about to get hurt. We would risk ourselves to help them. Or we just got caught-up in some sports event and ran the ball further and quicker than we dreamed was possible for us. We may have been alone or in a competitive situation with others when it occurred. We may have been trying to win a competition or enjoying an activity with a friend when we felt it. By thinking of one or more of these times, we can start to flex mental muscles that we never even knew were there. We learn to develop our own inspiration. We want to be able to go beyond old boundaries. Being clean is the stuff of miracles and we can go far beyond our old limitations with a conscious contact. Our friends encourage us and our friends are there to catch us should we should fall. If we just get up and go to work, we may have an average day. If we get up, do our prayer and meditation, read even briefly and think of someone we are trying to help in life or in recovery, our energy level goes way up beyond our normal. Our performance level goes up with our energy level.

Our writing is our effort to help others discover recovery and to go further down our own paths than we could with fewer recovery tools. This is what we call spiritual. Although desire powers our recovery, the notes, written message, personal sharing and words of encouragement help us overcome our fears and act. Many more do these things without feeling the need to write them. None is better than another. We all have our place in the parade. We share our successful experiences as demonstrated in the lives of our many members and illustrated in our many meetings. One of our common bonds lies in the acceptance of the fact that to us alcohol is just another drug. It takes a lot of love to overcome the disease of addiction. The backbone of NA is in the belief that there is one disease with many symptoms called addiction. There are a host of disorders and human problems that end in '-ism'. Many of these 'ism's' are just addiction in different forms. Sexual addiction, gambling, over-achieving, a host of fears and phobias are all just addiction in one form or another. When we stop using, almost all of us experience our addictive personality breaking out in another area involving obsession and compulsion. A disease carries no moral evaluation or judgment. Our morals improve as we learn to accept, treat and live with our disease. In other words, our health is restored. An old definition and usage of the word ‘addiction’ is close to the definition of incarceration: i.e., a judge might ‘addict’ someone to jail. Anonymity frees us from the restrictive labels of active addiction and we proudly claim our right to freedom. As long as we are clean, we are free.

 

 

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |

بندرت كسي را ديده ايم كه راه ما را با جدّيّت بپيمايد و به مقصد نرسد . كسانيكه بهبودي نميابند ، آنهائي هستند كه نميخواهند و يا نميتوانند خود را كاملاً به اين برنامه ساده بسپارند. معمولاً آنان مردان و زناني هستند كه اساساً نميتوانند با خود صادق باشند . متاسفانه چنين اشخاصي وجود دارند . ايندسته مقصّر نيستند و ظاهراً اينگونه بدنيا آمده اند . اينان طبيعتاً نميتوانند روش زيستي را كه نياز به صداقت كامل دارد در پيش گيرند و امكان مؤفقيتشان كمتر از حدّ معمول است . افرادي نيز وجود دارند كه از آشفتگي هاي روحي و رواني شديد رنج ميبرند امّا بسياري از آنان قابل بهبودي اند ، مشروط بر آنكه توانائي صادق بودن را داشته باشند .

    داستانهاي ما بطور كلّي بيان كنندهِ نحوهء زندگيء ما در گذشته و اتّفاقي كه برايمان افتاد و چگونگيء زندگيء ما در حال حاضر است . چنانچه طالب راه ما هستيد و براي بدست آوردنش از هيچ كوششي فروگذاري نميكنيد ، در آن صورت آماده ايد كه قدمهاي مشخّصي را برداريد .

    ما در برداشتن بعضي از اين قدمها طفره رفتيم و تصوّر كرديم ميتوانيم راهي آسانتر پيدا كنيم ، ليكن نتوانستيم . صميمانه از شما تقاضا داريم كه از ابتدا كاملاً بي پروا و جدّي باشيد . بعضي از ما سعي كرديم كه به عقائد كهنه خود بچسبيم امّا هيچ نتيجه اي نگرفتيم ، تا آنكه كاملاً تسليم شديم .

    بخاطر داشته باشيد كه ما با عاداتي سروكار داريم كه حيله گر ، مبهوت كننده و با قدرتند. بدون كمك غلبه بر آن بسيار مشكل ميباشد . امّا مرجعي وجود دارد كه تمام قدرتها در دست اوست و آن پروردگار است . باشد كه اكنون او را پيدا كنيد . از ميانبرها حاصلي نگرفتيم ، برسر دو راهي رسيديم ، خود را كاملاً باو سپرديم و تقاضاي حمايت كرديم . اينها قدمهائي است كه ما برداشتيم و بعنوان يك برنامه بهبودي پيشنهاد ميشود .

با ياد او

1 - ما اقراركرديم كه در مقابل اعتيادمان عاجز بوديم و اختيار زندگي از دستمان خارج شده بود .

2 - به مرور ايمان آورديم كه نيروي مافوق مي تواند ، سلامت عقل را به ما بازگرداند .

3 - تصميم گرفتيم كه اراده و زندگيمان را به پروردگاري كه خود درك مي كرديم بسپاريم .

4 - يك ترازنامهء اخلاقي بي باكانه و موشكافانه از خود تهيّه كرديم .

5 - چگونگيء دقيق خطاهاي خود را ، به خداوند ، خود و يك انسان ديگر اقرار كرديم .

6 - آمادگيء كامل پيدا كرديم كه ، پروردگار ، كليّه نواقص اخلاقيء ما را مرتفع كند .

7 - با فروتني از او خواستيم كمبودهاي اخلاقيء ما را بر طرف كند .

8 - فهرستي از تمام كسانيكه به آنها زيان رسانده بوديم تهيّه كرديم و در صدد جبران بر آمديم .

9 - بطور مستقيم در هر جا كه امكان داشت از افراد فوق جبران خسارت كرديم ، مگر در مواردي كه انجام آن زيان مجددي بر ايشان و يا ديگران وارد كند .

10 - به تهيّه ترازنامهء شخصيء خود ادامه داديم و در صورت قصور بلافاصله بدان اقرار كرديم .

11 - از راه دعا و نيايش كوشيديم به پروردگاري كه خود درك مي كرديم نزديكتر شويم و

فقط طالب آگاهي از خواست او براي خود و قدرت اجرايش شديم .

12 - با بيداريء روحاني حاصل از اين قدم ها ، سعي كرديم اين پيام را به معتادين برسانيم و اين اصول را در تمام موارد زندگيء خود به اجرإ در آوريم .

    بسياري از ما با شگفتي فرياد زدند : اين چه برنامه اي است ، من نميتوانم آن را انجام دهم . مأيوس نشويد ، هيچيك از ما نتوانسته ايم اين اصول را بطور كامل و بي نقص رعايت كنيم . ما از مقدّسين نيستيم ، نكته اين جاست كه خواستار رشد و نموّ معنوي باشيم . ما ادعاي پيشرفت معنوي داريم ، نه تكامل.

     توصيف ما از معتاد فصل مربوط به بي اعتقادان و ماجراهاي فرديء ما در گذشته و حال، اين سه نظر كلّي را بوضوح مشخّص ميكند.

 الف - كه ما معتاد بوديم و نميتوانستيم زندگيءخود را اداره كنيم .

ب - كه احتمالاً هيچ نيروي انساني قادر نبوده است ما را از وابستگي نجات دهد .

ج - و او پروردگار است كه ميتواند ، اگر در جستجويش باشيم .

    با متقاعد شدن در مورد سه اصل بالا ، در برابر قدم سوّم قرار گرفتيم و آن تصميم به سپردن زندگي و ارادهِ خود به پروردگاريكه درك كرده ايم است . حال منظور چيست و چه كاري بايد انجام دهيم ؟

    اوّل لازم است متقاعد شده باشيم كه يك زندگيء متكي به اراده شخصي ، حتّي با نيّت خير هم نميتواند مؤفقيّت آميز باشد، زيرا هميشه در حال تضاد با شخص يا چيزي خواهيم بود . اكثر مردم سعي دارند كه بنا به ميل شخصيء خود ، زندگي را به پيش برند . هر كس مانند بازيگري است كه ميخواهد تمام نمايش را شخصاً بگرداندو همواره نور ، رقص وصحنه را بميل خويش اداره كند و تصوّر ميكند اگر ترتيباتش پابرجا بماند و مردم در مقابل خواسته هايش سرتعظيم فرود بياورند ، نمايش بسيار خوب از كار در ميآيد ، رضايت او و بقيّه حاصل ميشود و زندگي نيز فوق العاده خواهد شد . بازيگر ما ممكن است در جريان صحنه گردان ، فردي متعهد ، با تقوا ، مهربان ، مردم دار ، صبور،دست و دلباز و حتّي محجوب و فداكار باشد و يا بر عكس بد قلب ، مغرور خود خواه ناصادق ، ، امّا باحتمال زياد او داراي صفات گوناگوناني است.

     معمولاً چه خواهد شد ؟ نمايش خوب از كار در نميايد و او تصوّر ميكندكه زندگي با او درست تا نكرده است . تصميم ميگيرد سعي بيشتري او خود نشان دهد و دفعه بعد ، بنا باقتضاي موقعيّت ، يا سختگيريء بيشتر و يا متانت بيشتري بكار گيرد ، امّا با تمام اين تفاصيل باز هم نمايش او را راضي نميكند . او اقرار ميكند كه خود تا حدّي ميتواند مقصر باشد امّا اطمينان دارد كه ديگران بيشتر مقصرند ، لذا به حال خود افسوس ميخورد و رنجيده خاطر و عصباني ميشود . ناراحتيء اصلي او چيست ؟ آيا در واقع او يك فردخودخواه نيست ؟ آيا حتّي مهربان بودنش هم براي ارضاي حسّ خودخواهي اش نيست ؟ آيا قربانيء اين خيال باطل نشده است كه اگر خوب كارگرداني كند ، ميتواند راضي و نيكبخت باشد ؟ آيا اين خواسته هاي او براي بقيّه بازيگران نمايش ، روشن و واضح نيست ؟ آيا رفتار او آرزوي تلافي  را در آنها زنده نميكند ؟ آيا آنها سعي نخواهند كرد كه از صحنه بنفع خود بهره برداري كنند ؟ آيا او حتّي در بهترين لحظه هايش بجاي برقراريء توازن درهم ريختگي صحنه راباعث نميشود ؟

    به اصطلاح مردم امروز ، بازيگر ما ، خودخواه و خوپرست است . او مانند كسي است كه در فصل زمستان ، درزير آفتاب  فلوريدا دراز كشيده است و از بدي وضع مملكت شكايت ميكند ، يا كشيشي كه بخاطر گناهان قرن بيستم آه ميكشد ، يا سياست مداران و اصلاح گرانيكه تصوّر ميكنند اگر بقيّه كشورها مواظب كار خود بودند، اين دنيا تبديل به بهشت برين ميشد ، يا خلاف كار و سارقي كه تصوّر ميكند اجتماع باو بد كرده است و يا آن معتادي كه همه چيز را از دست داده است و اكنون در بند زندان است . اين گله ها و شكايت ها هر چه كه باشد فرقي نميكند ، آيا بيشتر ما در فكرِ رنجشها و حسرت هاي خود نيستيم ؟ بنظر ما خودخواهي و خودپرستي ريشهِ تمام گرفتاريهاي ما است ! ما تحت تأ ثيرانواع ترس ، خيالات باطل خودگرايانه و افسوس بحال خود پاي را برحقّ ديگران ميگذاريم و آنها نيز در مقابل تلافي ميكنند . گاه ما تصوّر ميكنيم كه بدون دليل مورد آزار ديگران قرار گرفته ايم ، امّا وقتي به عقب برميگرديم متوجّه ميشويم تصميماتمان كه بر مبناي خودخواهي بنا شده بود، باعث آسيب پذيريمان شده است . بعقيدهِ ما تمام گرفتاريها ، ساخته دست خود ما است و از وجود خودما برميخيزد . معتادين ، نمونه هائي افراطي از انسانهائي هستند كه فقط متكّي به ارادهِ آشوبگر خود ميباشند گو اينكه غالباً خود اينطور فكر نميكنند . ما معتادان بايد از اين خودخواهي دست برداريم زيرا در غير اينصورت نابودمان ميكند ! در اين راه خدا با ما است . معمولاّ اينطور بنظر ميرسد كه رهائي از شرّخودخواهي بدون كمك خدا امكان پذير نيست . بسياري از ما به اخلاقيّات و فلسفه هاي فراواني معتقد بوديم و با آنكه مايل بوديم ، نميتوانستيم آنها را به اجرإ در آوريم . در مقابله با خودخواهي هم ، سعي و كوشش ما بجائي نرسيد و ما به كمك خدا نياز داشتيم !

    حال ميخواهيم بدانيم چطور و چرا ؟ قبل از هر چيز ميبايستي از بازي كردن نقش خدا دست بر ميداشتيم ، زيرا هيچ نتيجه اي نداشت و ميبايست تصميم ميگرفتيم كه صحنه گرداني ِ زندگي خود را به او واگذار كنيم . ما پذيرفتيم كه اواصل و بنياد است و ما عوامل او ، او پدر است و ما فرزندان او . اكثر عقيده هاي خوب ، ساده اند و اين عقيده ،سنگ زير بناي پل پيروز تازه اي بود كه ما از روي آن بسوي آزادي گام برداشتيم .

     وقتي ما با خلوص روال جديد را در پيش گرفتيم ، اتفّاقات فوق العاده اي به زندگيمان روي آورد . ما بخدمت صاحب كار تازه و قدرتمندي در آمديم و وقتي به او نزديك ميشديم و كارهايش را بنحو احسن انجام ميداديم ، او تمام نيازهاي ما را برآورده ميكرد . با ايجاد يك چنين زير بنائي ، بمرور دلبستگي ما بمسائل شخصي و طرحهاي حقيرمان كمتر و كمتر شد و بيشتر به آن علاقمند شديم كه چگونه ميتوانيم چيزي به زندگي بيافزائيم . وقتي جريان اين نيروي تازه را در خود احساس كرديم ، از آرامش روح و روان برخوردار شديم . هنگاميكه  دريافتيم ميتوانيم با مؤفقيّت زندگي كنيم ، وقتي كه بمرور و فردا و آينده از ميان رفت و ما دوباره متولّد شديم .

    اكنون در قدم سوّم هستيم . بسياري از ما به آفريدگاريكه درك ميكرديم گفتيم : «پروردگارا ، خود را به تقديم تو ميدارم . با من كن و از من بساز آنچه خود اراده كني . از اسارت نفس رهايم كن تا انجام اراده ات را بهتر توانم . مشكلاتم را بگير ، تا پيروزي بر آنها شاهدي باشد براي كسانيكه با قدرت تو ، عشق تو و راه تو ياريشان خواهم داد ، باشد كه هميشه بر اراده تو گردن نهم.» قبل از برداشتن اين قدم خوب فكرهايمان را كرديم تا مطمئن شويم كه آماده ايم و سرانجام ميتوانيم خود را كاملاً به او واگذار كنيم . بهتر است اين قدم روحاني ، همراه با شخصي كه بتواند شمارا درك كند برداشته شود . مانند همسر ، دوست صميمي يا مشاور روحاني . امّا تنها به ملاقات خدا رفتن بهتر از همراهي كسي است كه از نيروي درك عاجز باشد . فرقي نميكند چه كلماتي بكار رود ، مهّم آن است كه مطالب بي غل و غش و تمام و كمال بيان شوند . اين فقط آغاز كار بود و اگر صادقانه و با افتادگي بانجام ميرسيد ، تأثير عميق و عظيمش فوراً احساس ميشد .

     سپس وارد مرحلهء عمل شديم ، اوّلين قدم يك خانه تكاني شخصي بود كه بسياري از ما ، هرگز مبادرت بانجامآن نكرده بوديم . با آنكه تصميم ما سرنوشت ساز و مهّم بود ولي اگر فوراً با كوششي پر حرارت دنبال نميشد ، تأثير دائمي نداشت . اين كوشش براي روبرو شدن و از ميان برداشتن آنچه كه سدّ راه ما بود لازم به نظر ميرسيد . اعتياد ما تنها يك علامت بيش نبود ، بنابراين ميبايستي بدلائل و منشإ آن پي ميبرديم .

     بدين جهت مشغول نوشتن نامهِ اعمال يا ترازنامهء خود شديم . اين قدم چهارم بود . كسي كه ترازنامه مرتّبي نداشته باشد، معمولاً ورشكست ميشود . تهيّه ترازنامه تجارتي ، دليلش يافتن و روبرو شدن با واقعيّات است . كوششي است درجهت كشف موجوديِ واقعي و يافتن اجناس اسقاط و غير قابل فروش ، تا بتوان سريعاً و بدون احساس پشيماني ازآنها رفع شرّ كرد.اگر صاحب كسب قرار است مؤفق باشد ، نميتواند در مورد ارزشها ، خود را گول بزند.

        ما هم دقيقاً همان كار را با زندگي خود كرديم و با صداقت به حساب و كتاب خود كه باعث شكست ما در زندگي شده بود پرداختيم . از آنجا كه ردپاي هواي نفس را در موارد مختلف زندگي خود بوضوح مشاهده ميكرديم و مجاب شده بوديم كه ناكامي ما از آن سرچشمه ميگيرد ، بنابراين توجّهمان به نقش كلّي هواي نفس در زندگيمان معطوف شد .

     « دشمن شمارهء يك » كينه و نفرت است و بيش از هر چيز ديگري باعث نابودي معتادين ميشود و انواع مختلف امراض روحي از آن سرچشمه ميگيرد . ما نه فقط ازلحاظ جسمي و فكري بيمار هستيم ، بلكه از لحاظ روحاني نيز بيمار ميباشيم و وقتي ناخوشي روحانيِ ما برطرف شود ، جسم و فكر ما نيز به سلامت خواهد رسيد . فهرستي از تمام مردم ، مؤسسات ، يا اصولي كه از آن نفرت داشتيم ، تهيّه كرديم و از خود سئوال نموديم كه دليل نفرت ما چيست ؟ در بيشتر موارد متوّجه شديم كه يا به غرور ما ، يا به جيب ما ، يا به آرزوها و يا به روابط خصوصيِ ما ( روابط جنسي هم جزءِ آن است ) برخورده است و آنها مخدوش ، يا تهديد شده اند و از اين رو است كه ما دل چركين و زخمي شده ايم . در ليست كينه ها ، در مقابل هر يك از آنها مشخّص كرديم كه دقيقاً به كجاي ما برخورده است ، آيا غرور ، امنيّت ، آرزوها ، روابط خصوصي و يا جنسيء ما را مورد تهديد قرار داده است . ما فهرست خود را بصراحت و با دقّت طبق نمونه زير تهيّه كرديم .

من دل چركين هستم از : دليل آن تأثيرش برمن چه بوده است .
آقاي براون او به زنم چشم داشت . روابط جنسي، اعتماد بنفس(ترس)
  به زنم گفت كه من معشوقه دارم . روابط جنسي، اعتماد بنفس(ترس)
  ممكن است كارم را از دستم بگيرد . امنيّت،اعتماد بنفس (ترس)
خانم جونز مرا تحقير كرد. زن مزخرفي است.شوهرش را كه دوست من بود بخاطر مشروبخواري تحويل تيمارستان داد.پشت سر همه حرف ميزند . روابط شخصي ، اعتماد به نفس

(ترس)

رئيسم غيرمنطقي ، بي انصاف و غير قابل تحمّل است . مرا براي مصرف موّاد و دستكاري صورتحساب ها ، تهديد به اخراج كرد . اعتماد به نفس ( ترس ) امنيّت
زنم مرا درك نمي كند ، غرّ ميزند،از براون خوشش ميايد . ميخواهد قباله خانه بنام خودش باشد . غرور ، روابط جنسي ، امنيّت (ترس)

 

    زندگيِ خود را مرور كرديم  . هيچ معياري را جز صداقت و دقّت بكار نگرفتيم . پس از اتمام ، آنرا با دقّت تجزيه و تحليل كرديم . اوّلين چيزي كه بنظر ميرسيد ، اين بود كه اين دنيا و مردمانش اكثراً در اشتباه محض بودند ! اين نتيجه گيري كه ديگران مقصّر بودند مرزي بود كه بيشتر ما در پشت آن متوقف شده بوديم . از خود دلگير و زخم خورده باقي مي مانديم و اگر از كاري پشيمان بوديم ، از خود دلگير ميشديم . امّا هر چه بيشتر براي تغئير اوضاع بميل خود ، جنگيديم اوضاع بدتر شد . درست مانند صحنهِ جنگ كه فقط در ظاهر بنظر ميرسد فاتح برنده است . پيروزي ِ ما نيز عمر بسيار كوتاهي داشت .

     واضح است كه اگر نفرت و دلگيريِ عميقانه در زندگي ِ ما رخنه كرده باشد ، سرانجامي جز بدبختي و پوچي نخواهد داشت و دقيقاً بهمان اندازه كه به آنها اجازه عرض اندام دهيم ، وقتي را كه ميتواند مفيد باشد ، بر باد داده ايم . براي يك معتاد كه آرزويش رشد و نموّ معنوي و حفظ بيداري ِ روحاني است ، نفرت ، بينهايت خطرناك و حتّي بنظر كشنده است . وقتي ما اينگونه احساسات را در خود مي پرورانيم دريچه نور خورشيد روحاني را بروي خود ميبنديم و آن وقت است كه جنون اعتياد عود ميكند و دوباره به دامان اعتياد برميگرديم . براي ما معتادين مصرف مجدّد ، مساوي با مرگ است .

    اگر تمايل به زنده ماندن داشتيم ، ميبايستي از اسارت خشم آزاد ميشديم . كج خلقي ، افكار مغشوش و ديوانه وار ، ممكن است براي مردم عادي تجمّل  و لذّت مشكوكي باشد ، امّا براي ما معتادين سمّي كشنده است .

     ما بفهرست خود مراجعه كرديم . زيرا كليد آينده ما در آن بود . آماده بوديم كه از زوايائي كاملاً متفاوت ، آنرا تجزيه و تحليل كنيم . بمرور متوّجه شديم كه اين دنيا و مردمانش ، تا چه حدّ بر ما تسلّط دارند و اشتباهات آنها ، چه واقعي و چه خيالي ، در آن شرائط حقيقتاً از قدرت مرگ آفريني برخوردار بودند . چطور ميتوانستيم از آن جان سالم بدر بريم ؟ متوّجه شديم كه ميبايستي كينه ورزيها را مهار كنيم . امّا چطور ؟ ما نميتوانستيم آرزو كنيم كه ناپديد شوند ، كما اينكه با اعتياد و اعمال عمل تخديري ِ خود هم نتوانستيم .         اين است راهي كه پيموديم : ما دريافتيم آنها كه به ما بد كرده اند احتمالاً از نظر روحاني بيمار بوده اند و با آنكه از علائم بيماري ِ آنها خوشمان نمي آمد و آزارمان ميداد ، امّا بايد مي پذيرفتيم كه آنها نيز چون ما بيمار بوده اند . از خدا خواستيم كه بما قدرتي بدهد ، تا در مورد آنها نيز همان گذشت و صبر و تحمّلي را نشان دهيم كه با خوشحالي در مورد يك دوست بيمار روا ميداريم .

    وقتي خطائي از كسي ديديم ، بخود گفتيم ، او يك بيمار است . چطور ميتوانم باو كمك كنم ؟ خدايا مرا از خشم حفظ كن و بگذار آنچه كه خواست تو است به انجام رسد . از مشاجره و تلافي با كسانيكه آزارمان ميدادند دست برداشتيم و با آنها درست مانند يك بيمار رفتار كرديم ، زيرا در غير اينصورت شانس خود را براي كمك به آنها از دست ميداديم . اگر چه ما قادر نيستيم بتمام مردم دنيا كمك كنيم امّا خدا به ما نشان خواهد داد كه حداقل چگونه با مهرباني و عشق بهمگان نگاه كنيم .

     به فهرست خود رجوع ميكنيم . بدي هائي را كه ديگران در حقّ ما روا داشته بودند از خاطر خود دور كرديم و به جاي آن بدنبال اشتباهات خود گشتيم . كجا بود كه خودخواه ، نادرست ، خودپسند و وحشتزده بوديم ؟ به مسائلي برخورديم كه تمامي ِ تقصيرات آن با ما نبود ، امّا سعي كرديم كه اشتباهات ديگران را اصلاً در نظر نگيريم . سئوال اين بود كه تقصير ما چيست و در كجاست ، ترازنامهِ ما بود ، نه مال ديگران . پس از وقوف به اشتباهاتمان ، آن را در ليست خود نوشتيم و در مقابل خود قرار داديم و سپس صادقانه به اشتباهات خود اعتراف كرديم و حاضر به جبران آنها شديم .

    به كلمهِ ترس در كنار مشكلات آقاي براون ، خانم جونز ، رئيس و زن توجّه كنيد . ترس ، اين كلمهِ كوتاه ، تقريباً به نحوي تمام قسمت هاي مختلف زندگيء ما را در بر ميگيرد . اين تار و پودِ فاسد و شيطاني كه لفافهِ زندگيء ما از آن تنيده شده بود ، سلسله اتفاقاتي را در زندگيء ما به حركت مي آورد كه نتيجهِ آن جز بدبختي نبود و با آنكه فكر ميكرديم كه مستحقّ آن نيستيم ، آيا اين خودِ ما نبوديم كه تحرّك آنرا باعث ميشديم ؟ به نظر ما ترس ميبايستي با دزدي در يك رديف طبقه بندي شود و اين طور بنظر ميرسد كه بيشتر از دزدي توليد دردسر ميكند . ترس هاي خود را بطور كامل مروز كرديم و سئوال اين بود كه دليل ترس ما چيست ؟ آيا دليلش اين نبود كه اتكإ به نفس كاري از پيش نبرده بود ؟ اتكاءِ به نفس به تنهائي كافي نيست ، و بعضي از ما در گذشته از اعتماد بنفس خوبي برخوردار بوديم امّا ترس و ناراحتي هاي ديگر ما را كاملاً از بين نمي بَرَد ، بخصوص وقتي كه باد را به غبغب ما مي انداخت و اوضاع را بدتر هم مي كرد .

     شايد راه بهتري هم وجود داشته باشد . ما اكنون روش متفاوتي در پيش گرفته ايم . روش ما تكيه و اعتماد به خدا است و بجاي اعتماد بنفس ِ محدود خود ، به نيروي لايزال خدا تكيه زده ايم . ما اينجاهستيم تا نقشي را كه او به ما محوّل ميكند بر عهده بگيريم و فقط آنرا تا جائي دنبال ميكنيم كه فكرميكنيم او برايمان در نظر گرفته است ، ما با افتادگي به او تكيه كرده ايم و او به ما قدرت ميدهد تا مصيبت را با آرامش خنثي كنيم .

     ما هرگز بخاطر اتكإ به آفريدگارمان از كسي عذر نمي خواهيم . ما توانائي آنرا يافته ايم تا با آنها كه ميگويند روحانيّت از آن ِ ضُعَفإ است  لبخند بزنيم . در واقع روال روحاني راه توانائي است .در تمام اعصار رأي بر آن بوده كه محكوم ايمان شجاعت است . مردم با ايمان همگي از شجاعت برخوردارند زيرا به خداي خود اعتماد دارند . ما هرگز از خدا معذرت نمي خواهيم و به جاي آن اجازه ميدهيم از وجود ما براي نمايش كار خود استفاده كند . تقاضا ميكنيم ترس ما را برطرف سازد و توجّه ما را به آن چه كه خود براي ما ميخواهد ، منعطف كند . بدين ترتيب ترس رفته رفته از ما ميگريزد .

     امّا در مورد مسائل جنسي : بسياري از ما احتياج به تجزيه و تحليل دقيقي از مسئله داشتيم . ما بيشتر از هر چيز سعي كرديم كه در اين مورد منطقي باشيم . از مسير زياده خارج شدن ، مطلوب نيست . در اينجا با عقائدي افراطي احتمالاً نادرست ، روبرو هستيم گروهي ناله ميكنند كه مسئله جنسي از خواسته هاي قسمت پست تر و خاكي ِ وجود ماست و فقط اصل لازمي در تنازُع بقإ است . عده اي هم براي سكس ِ بيشتر و بيشتر فرياد ميزنند ، آنها براي رسم ازدواج فاتحه نميخوانندو تصوّر ميكنند ، بيشتر ناراحتي هاي انسان ريشه هاي جنسي دارد . فكر ميكنند ما به اندازهِ كافي از آن استفاده نمكنيم و يا از نوع صحيح آن بهره نمگيريم . آنان اهميّت سكس را در همه جا ميبينند . يك مكتب طعم خوش را در غذا بكلّي غدغن ميكند و مكتب ديگر ، همه را به ريم فلفل خالص ميبينند . ما ميخواهيم از اين مسائل جدال انگيز دوري كنيم و نيز نمي خواهيم مسائل جنسي مردم را مورد داوري قرار دهيم . همگي ما گرفتاريهاي جنسي داريم ، اگر نداشتيم ، مشكل ميتوانستيم خود را انسان بناميم . امّا چه كاري ميتوانيم در مورد آن انجام دهيم ؟

     ما رفتار گذشته خود را مرور كرديم ، تا دريابيم در كجا خودخواه ، ناصادق و بي توجّه به خواست ديگران بوده ايم ؟ چه كسي را آزار داده ايم ؟ آيا بنا حقّ باعث حسادت و سوءِ ظن و تلخ كاميء كسي شده ايم ؟اشتباه ما در كجا بوده است ؟ بجاي آن ميبايستي چه ميكرديم ؟ تمام اين مطالب را يادداشت كرديم و مورد بررسي قرار داديم .

    بدين ترتيب سعي كرديم كه براي روابط جنسيء خود در آينده ، ايده آل معقولي بسازيم . يكايك روارط خود را به آزمايش گذارديم و هر بار از خود سئوال كرديم كه آيا خود خواهانه است ؟ از خدا خواستيم تا به ايده آلهاي معقول ما شكل بدهد و ما را ياري كند تا مطابق آن رفتار كنيم .

    بايد هميشه بخاطر داشته باشيم كه نيروي جنسيء ما خدادادي است و نبايد خودخواهانه و سرسري از آن استفاده كرد . امّا حقير و نفرت انگيز هم نبايد تصوّر شود . هر فرمي كه ايده آلمان از كار در آيد ، بايد آمادگي رشد بسوي آنرا داشته باشيم . بايد آماده باشيم تا اگر آزاري به كسي داده ايم ، آنرا جبران كنيم و مواظب باشيم كه اينكار ما ، آزار بيشتري به كسي ندهد . بعبارت ساده ، با مسائل جنسي هم مثل بقيّه گرفتاريها رفتار كنيم و در دعا و نيايش از خدا بخواهيم تا در مورد يك يك اين مسائل ما را راهنمائي كند . در صورتيكه از صميم قلب خواستارش باشيم جواب آن خواهد رسيد.

     در مورد مسائل جنسي ما ، فقط خداوند است كه ميتواند قضاوت كند . مشورت با مردم ، معمولاً سودمند است . امّا قضاوت نهائي را به خداوند واگذار ميكنيم . بعضي از مردم بهمان اندازه راجع به امور جنسي فناتيك هستند كه بعضي ديگر بي بند و بارند . ما از راهنمائي ها و افكاريكه تحت تأثير احساسات شديد هستند دوري ميكنيم . حال فرض كنيم از عهده ايده آلي كه برگزيده ايم بر نيائيم و مؤفق نشويم ، آيا مفهومش اينست كه دوباره به اعتياد بر ميگرديم ؟ بعضي ميگويند بله ، امّا اين فقط نيمي از حقيقت است . اين به ما و نيّت ما بستگي دارد ، اگر ما از كرده خود پشيمان باشيم و صادقانه بخواهيم كه خداوند ما را بطرف چيزهاي بهتري هدايت كند ، در آن صورت ايمان داريم كه بخشوده خواهيم شد و در اين ميان درسي نيز خواهيم آموخت . امّا اگر پشيمان نباشيم و با رفتار خود همچنان باعث آزار ديگران شويم ، مطمئناً دوباره به عمق ويراني در مصرف سقوط خواهيم كرد . ما اين حرفها را بعنوان فرض و تئوري نميگوئيم ، بلكه واقعيّتي است كه از تجربهء خود نقل ميكنيم . آنچه كه در مورد امور جنسي ميتوان خلاصه كرد اينست كه ما بطور جدّي براي يافتن يك ايده آل مناسب دعا كرديم ، در هر موردي كه ترديد داشتيم تقاضاي راهنمائي كرديم و سلامت فكر و قدرت انجام كارهاي درست را خواستار شديم . ما اگر مشكلات جنسي زيادي داشته باشيم ، با شدّت هر چه تمامتر وقت خود را صرف خدمت ديگران ميكنيم و به نياز آنان مي انديشيم . اين عمل ،ما را از نفس خود جدا ميكند و هوس شديد ما را آرام مينمايد . تسليم شدن در مقابل اينگونه هوسها ، جز غم و غصّه هيچ نتيجه اي ندارد .

     اگر در مورد ترازنامه ِ خود جدّي بوده باشيم بي شكّ مسائل زيادي را مطرح كرده ايم . ما نفرتهاي خود را برروي كاغذ آورده ايم و آنها را تجزيه و تحليل كرده ايم . ما شروع به فهميدن پوچي و مهلكي اين نفرتها كرده ايم و همچنين به خانمان براندازي ِ وحشتناك آنها پي برده ايم . ما شروع به يادگيري ِ صبوري ، تحمّل ديگران و حسن نيّت كرده ايم . ما حتّي در مورد دشمنانمان هم اين مطلب را رعايت ميكنيم زيرا بآنها بچشم يك بيمار نگاه ميكنيم . ما ليست افرادي را كه آزار داده ايم تهيّه كرده ايم و آماده جبران خسارت شده ايم .

     در اين كتاب مكرراً ميخوانيد كه ايمان كاري را براي ما انجام داده است كه خود قادر به انجامش نبوده ايم .حال اميدواريم شما قانع شده باشيد كه خدا ميتواند هر سدّي را كه نفس، ميان شما و او ايجاد كرده است از ميان بردارد . اگر شما در حال حاضر تصميم گرفته ايد و ترازنامه اي از نواقص عمده ِ خود تهيّه كرده ايد ، شروع بسيار خوبي است . زيرا شما تكه هاي بزرگي از حقايق مربوط به خود را هضم كرده ايد .

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |
جهت سرگمی دوستان عزیز
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |
ما معتادان به چهار دلیل در انجمن خدمت میکنیم.

۱) احساس وظیفه می کنیم.

۲)کار کردن درانجمن کاری لذت بخش است.

۳)با انجام آن بدهی خودمان را به کسانی که وقت خود را صرف رساندن این پیام به ما کرده اند

می پردازیم.

۴)هر وقت که خدمتی در انجمن می کنیم قدری بیشتر خود را در برابر لغزش بیمه می کنیم.

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389 توسط اسد |
با سلام خدمت تمامی دوستانی که از این وبلاگ دیدن می کنند.

هدف ما از نوشتن این وبلاگ تبلیغ درباره انجمن معتادان گمنام نیست.

بلکه نوشتن تجربیات خود و دیگران است که چه گونه از این بیماری نجات

پیدا کرده و می خواهیم پاک از مواد بمانیم و در این راه غیر از خدا از هیچ

کس کمک و یاری نمی خواهیم.

فقط از شما دوستان تقاضای دعا می کنیم که در آینده کشوری بدون

مواد مخدر داشته باشیم.

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 توسط اسد |

ما بهبود پيدا مي كنيم

ضرب المثلي است كه مي كويد : سياست غريبه ها را باهم آشنا مي كند و بر طبق ضرب المثل در جمع ما اعتياد غريبه ها را آشنا مي كند با آنكه ممكن است جزئيات داستان هريك از ما با ديگري تفاوت داشته باشد اما در مجموع همگي ما يك وجه مشترك داريم . وجه مشترك ما بيماري يا اختلالي است به نام اعتياد . ما از دو چيز كه در ساختمان اعتياد واقعي به كار رفته است به خوبي مطلعيم ، يكي از آنها وسوسه و ديگر اجبار است . وسوسه همان فكر ثابت و سمجي است كه دوباره و دوباره مارا به طرف مواد مخدر مورد علاقه مان ويا مشابه آن مي كشاند تا بلكه همان حالت خوش خوبي را كه زماني تجربه كرده ايم دوباره بدست آوريم .

اجبار: وقتي ما اين جريان را به يك ’پك ، يك دود ، يك قرص ويا يك مشروب به حركت مي اندازيم ، ديگر نمي توانيم با اراده خودمان جلوي آن را بگيريم ما به خاطر حساسيت جسميمان به مواد مخدر كاملاً در چنگال يك نيروي نابود كننده قوي تر از خود گرفتاريم .

وقتي ما به آخر خط مي رسيم و مي بينيم كه ديگر چه با موادمخدر و چه بدون آن ؟ نمي توانيم مانند انسان زندگي كنيم ، همگان با يك سئوال مشترك مواجه مي شويم ، آيا كارديگري مانده است كه انجام نداده باشيم ؟‌اينطور به نظر مي رسد كه دوراه بيشتر نباشد ، ما يا مي توانيم به بهترين نحو ممكن عاقبت تلخ خود – زندان ،‌تيمارستان يا مرگ شويم – يا راه تازه اي براي زندگي پيدا كنيم . در گذشته تعداد بسيار كمي از معتادان شانس پيداكردن راه دوم را داشته اند ، اما معتادان امروز خوشبخت ترند .براي اولين بار در تاريخ بشر راه ساده اي براي معتادان پيدا شده است كه تأثير آن در زندگي بسياري از آنان به ثبوت رسيده است . درهاي اين برنامه برروي همگان باز است اين برنامه روحاني ساده و غيرمذهبي ، به نام معتادان گمنام است .

در حدود پانزده سال پيش وقتي كه اعتياد مرا به نقطة عجز ،‌بيهودگي و تسليم كامل رسانده بود با انجمن الكليهاي گمنام آشنا شدم . در آن دوران انجمن معتادان گمنام هنوز تشكيل نشده بود در آنجا با معتادان ديگري آشنا شدم كه آنها هم راه حل مشكل خود را در آن برنامه پيدا كرده بودند اما من و دوستانم مي دانستيم كه هنوز عدة‌زيادي از همنوعان معتاد ما در سراشيب سرخوردگي ،‌سر افكندگي نبستي تلف مي شوند و نمي توانند متوجه نكات مشترك خود و الكلي ها ، در الكلي هاي گمنام شوند . وجه مشترك آنها در حد علائم ظاهري خلاصه مي شد و به حدود عميق تر احساسات و عواطف كه در آن همدلي تبديل به مرهمي درماني براي تمام معتادان مي شود نمي رسيد . در ماه جولاي سال 1953 به كمك چند نفر از معتادان وعده اي از اعضاي الكلي هاي گمنام كه به ما وبرنامه اعتقاد زيادي داشتند ،‌انجمني را كه اكنون به نام معتادان گمنام مي شناسيم ، شروع كرديم ،‌ما احساس مي كرديم كه پس از آن ، تازه واردان مي توانند از معتاداني كه بهبودي هاي دراز مدت دارند به عنوان نمونه استفاده كنند نكات مشتركي را كه براي متقاعد كردن خود لازم دارند در آنها ببينند و به خود بقبولانند كه آنها هم مي توانند پاك بمانند . اين درست همان چيزي است كه ما به طور اصولي بدان احتياج داشتيم ودر طي سالهاي گذشته صحت آن برايمان كاملاً روشن شده است . ايمان و اعتقاد به يكديگر احترام ودرك بي چون و چرا كه آن را هم دردي مي ناميم ، باعث آفرينش فضايي شده است كه ما مي توانيم در آن ، زمان و دنياي واقعي را احساس و لمس كنيم و با ارزش هاي روحاني كه بسيار يازما مدتها پيش آنرا گم كرده بوديم دوباره از نو آشنا شويم . ما در اين انجمن هم از لحاظ تعداد و هم ازلحاظ نيرو درحال رشديم. تا بحال هرگز ديده نشده است كه اين همه معتاد با انتخاب خود ودر يك اجتماع آزاد بتوانند هرجا كه مي خواهند دور هم جمع شوند وبا آزادي كامل و سازنده به بهبودي خود ادامه دهند .

حتي خود معتادان هم مي گفتند اين كار بصورتي كه ما در نظر داريم عملي نخواهد بود . ما به جلسات علني اعتقاد داشتيم و مانند گروههاي ديگر سعي نكرديم جلسات خود را مخفيانه برگزار كنيم . ما اعتقاد داشتيم اين روش با تمام روشهاي ديگري كه دوري دراز مدت از اجتماع را براي معتادان توصيه و دنبال كرده اند تفاوت دارد و احساس مي كرديم كه معتاد هرچه زودتر با مسائل روزمره خود روبرو شود بهمان نسبت سريع تر مي تواند به يك عضو فعال وواقعي اجتماع تبديل شود . ما بالاخره برروي پاي خود بايستيم و با زندگي آنگونه كه هست روبرو شويم بنا بر اين چرا از اول آنرا شروع نكنيم .

البته به خاطر همين چيزها  بسياري از افراد لغزش كردند و بسياري هم به كلي مفقود   شد ند . اما در هر صورت تعداد زيادي ماندند و تعدادي هم پس از قدري عقب نشيني بمرور دوباره به طرف ما برگشتند . نكته درخشان تر ، اين واقعيت است كه تعدادي از اعضاي كنوني ما مدتهاي درازي است كه از مواد مخدر به طور كامل پرهيز كرده اند و حال بهتر مي توانند به تازه واردان كمك كنند . ديدگاه و طرز تلقي اين اعضاء كه بر اساس مفاهيم روحاني قدمهاو سنتهاي مااستوار شده است ، قوة محركه رشد ووحدت برنامه ماست . ما اكنون مي دانيم كه زمان مناسب فرا رسيده است . ديگر آن دروغ كهنه و قديمي كه مي گويد وقتي معتاد شدي براي هميشه معتاد خواهي ماند از طرف جامعه يا خود معتاد تحمل نخواهد گرديد . حقيقت آن است كه ما بهبود پيدا مي كنيم .

 

 

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 توسط اسد |
مصرف سیگار، یک رفتار پیچیده‌ی آموخته‌شده است که با زندگی روزمره در‌آمیخته و به نوع دید اطرافیان فرد به آن، مربوط می‌شود. عامل‌هایی مانند محل کار و منزل، گروه‌های کاری، سطح تحصیلی، مشخصه‌های فردی و اجتماعی شخص و توانایی فرد در مقابله با مسائل و مشکل‌ها، در سیگار‌کشیدن مؤثرند.

هیجان‌ها و فکرها و فعالیت‌های روزمره‌‌، فرد را به‌شدت به کشیدن سیگار ترغیب می‌کند. وقتی این عامل‌ها با وابستگی فیزیکی به « نیکوتین» که عامل قدرتمندی است، ترکیب می‌شوند، روند اعتیاد، تقویت می‌گردد.



سیگار و اعتیاد

بنا به تعریف، اعتیاد، سه معیار دارد:

1- اجبار برای مصرف

2- اثرهای روان‌گردان

3- رفتارهای مداوم جست‌وجو و مصرف

اگر توجه کنیم، خواهیم دید که سیگار، هر سه معیار را دارا می‌باشد. به این‌ترتیب، اعتیادآور بودن سیگار، ثابت می‌شود. فردی که روزانه یک پاکت سیگار مصرف می‌کند، با توجه به این‌که هر سیگار شامل 10پک می‌باشد، روزانه 200بار برای ادامه‌ی مصرف سیگار، تشویق و ترغیب می‌شود. این مسأله، علت اعتیاد بسیار شدید و مشکل‌های فراوان هنگام ترک سیگار می‌باشد‌ به‌گونه‌ای که ترک آن، حتی نسبت به معتادان به هروئین نیز دشوارتر است.

اعتیاد به سیگار، می‌تواند یکی از اولین علائم اختلال‌های رفتاری محسوب شود. به این‌ترتیب، فرد را در معرض دیگر رفتارهای سوء‌بهداشتی و مغایر با سلامت قرارمی‌دهد. به‌طور کلی، حالت‌های روحی و روانی و احساس افسردگی در سیگاری‌ها بیش‌تر است. برعکس، شادابی و نشاط غیرسیگاری‌ها، بیش از افراد سیگاری می‌باشد.



اولین سیگار

دلیل اصلی اولین تجربه‌ی سیگارکشیدن، تقلید از بزرگ‌ترها و جمع‌های دوستان و هم‌چنین مشکل‌های عاطفی و عدم‌ موفقیت تحصیلی است. توجه داشته باشید که دوستان سیگاری، بالاترین نقش را در شروع مصرف سیگار دارند. روان‌شناسان معتقدند تصور رسیدن به آرامش و تأیید فرد توسط گروه‌های هم‌سال، نوجوان را تشویق به کشیدن سیگار می‌کند. از دیگر علت‌های این تمایل، اعتقاد به این مسأله است که سیگارکشیدن، باعث رهایی از تنش شده و انجام امور را راحت‌تر می‌کند. برخی روان‌شناسان معتقدند که خانواده، اولین و مهم‌ترین نقش را در اعتیاد نوجوانان و جوانان به سیگار دارد. پس از خانواده، اطرافیان و دوستان، دارای نقش پررنگ‌تری هستند. سرگرم‌کردن نوجوان به ورزش، مطالعه، سرگرمی‌ها و تفریح‌های مفید و نشاط‌آور، بهترین و مؤثرترین راه جلوگیری از اعتیاد به دخانیات است. برعکس، هرگونه برخورد لفظی، تنبیه، لجاجت و مخالفت بی‌دلیل و بی‌منطق با نوجوان، تحریک‌کننده بوده و او را بیش‌تر به این سمت می‌کشاند.

آموزش و ایجاد نظم و انضباط به نوجوان کمک می‌کند تا نوسان‌های روانی را راحت‌تر پشت‌سر گذاشته و مجبور نباشد با روش‌های غیراصولی مانند مصرف دخانیات، خود را آرام کند. وسوسه‌ی سیگارکشیدن، بعد از کشیدن حتی یک نخ سیگار، می‌تواند بیش از سه‌سال نهفته بماند. بین استعمال اولین نخ سیگار و سیگاری‌شدن، یک دوره‌ی نهفته وجود دارد که می‌تواند سال‌ها طول بکشد.



‌علت‌های عادت به دخانیات در میان‌سالی‌

بر اثر گذشت زمان، فرد میانسال سیگاری، به دخانیات وابسته شده و به عبارت دیگر، معتاد شده است و به‌دلیل اعتیاد به نیکوتین و دیگر مواد اعتیادزای سیگار، آن‌را مصرف می‌کند نه به علت تأثیر همسالان! با این وجود، وابستگی به دخانیات، امری پیچیده با دلیل‌های متعدد است که به ابعاد شخصیتی فرد و گروه‌های اجتماعی و اقتصادی مرتبط است. به‌عبارت دیگر، فرد سیگاری، یک‌شبه سیگاری نمی‌شود بلکه عامل‌های متعدد از دوران جنینی به بعد، دست‌به‌دست هم می‌دهند تا در‌نهایت، یک فرد سیگاری را به‌وجود آورند.

بنابراین، همان‌گونه که سیگارکشی، یک انتخاب شخصی است، ترک آن هم یک انتخاب است. تا فرد خودش نخواهد، نمی‌توان کاری انجام داد. دراصل، ترک هرگونه اعتیاد‌ از‌جمله سیگار، با زور و فشار، بی‌نتیجه است. بهترین کمک برای ایجاد انگیزه در فرد، نشان دادن ضرر و زیان استعمال دخانیات و از سوی دیگر، فایده‌های ترک‌کردن آن می‌باشد. به‌طور حتم با ایجاد انگیزه، شاهد نتیجه‌های بهتر و پایدار‌تری در درازمدت خواهیم بود. باید به فرد معتاد به سیگار آموخت هر عادتی که انحرافی در فکر انسان به‌وجود می‌آورد، باید تحت کنترل و سلطه قرار‌گرفته و قطع گردد. به این عادت منفی نیز باید غلبه نموده و آن‌را ترک کرد.



انگیزه برای ترک سیگار‌ و جایگزینی برای آن

در روند ترک سیگار، علت شروع به سیگار‌کشیدن، مهم نیست بلکه مهم این است بدانیم کدام جزء آن،‌ ما را راضی کرده و برای‌مان لذت‌آور است. آن‌ جزء، انگیزه‌ی ما برای سیگار‌کشیدن محسوب می‌شود.‌ دراصل، ما سیگار را به چند دلیل و نه یک بهانه و پاسخ به موقعیت‌های ایجاد‌شده، روشن می‌کنیم. هر موقعیت و هر مکان، به‌طور حتم جانشین دارد‌ ولی نباید تصور کنیم حفظ یک جانشین برای سیگار، در همه‌ی مکان‌ها و زمان‌ها کافی است چه‌بسا آن جانشین، خود، اعتیادآور باشد.

در بسیاری موارد، انگیزه‌ی مصرف دخانیات به‌دلیل لذت ناشی از مراسم آن یعنی سیگار درآوردن، روشن کردن و فروبردن دود و لمس سیگار با دست و تماس با لب می‌باشد. اغلب این موارد، نوعی عادت است تا اعتیاد و می‌توان این عادت را با دیگر مواد مشابه مانند مداد یا خلال‌دندان یا چوب‌‌شور، ارضاء و فروکش کرد. حتی آدامس‌هایی به‌شکل سیگار موجودند که می‌توانند به‌طور موقت جانشین آن شوند.



عامل‌های مؤثر بر مصرف دخانیات:

عامل‌های مختلفی باعث تقویت عادت سیگار‌کشیدن در فرد می‌گردند. این عامل‌ها، بیش‌ترین اثربخشی خود را به‌طور معمول در اوایل دوران بلوغ بر جای می‌گذارند. بی‌شک، شدت و ضعف اثربخشی این عامل‌ها در افراد مختلف، متفاوت است و ممکن است حتی در یک شخص در زمان‌های مختلف، متفاوت باشد.

سیگار دو نوع وابستگی ایجاد می‌کند:

- وابستگی روانی: باعث ایجاد احساس آرامش کاذب شده و این احساس به شکل بخشی از زندگی فرد سیگاری درمی‌آید.

- وابستگی جسمانی (فیزیکی): با پایین آمدن مقدار نیکوتین خون ایجاد می‌شود و باعث بروز نشانه‌های قطع نیکوتین در فرد می‌گردد. به این‌ترتیب، فرد سیگاری برای رفع این علائم، با سیگارکشیدن، سطح نیکوتین خونِ خود را بالا می‌برد.

پس مشاهده می‌کنیم که اعتیاد به سیگار، فرقی با مواد مخدر ندارد و متأسفانه فقط منع کمتری دارد و به‌راحتی در اختیار هر فردی قرار‌گرفته و مصرف می‌شود.

کشیدن سیگار، یک فعالیت جایگزین است زیرا فرد در جامعه‌ی پرتنش و مملو از اضطراب و هیجان امروزی، برای تخلیه‌ی فشارهای روحی و روانی خود، آن‌را انجام می‌دهد. این موضوع، یک واکنش خارجی است که سرمنشأ آن، تنش‌های داخلی می‌باشد. البته این مقوله، جدا از اعتیاد به نیکوتین است. افراد غیرسیگاری نیز هنگام تنش و اضطراب، به اقدام‌های مشابه روی می‌آورند‌ مانند جویدن ناخن، بازی با دگمه، حرکت‌های سریع دست یا پا و ‌مشغول شدن به کاری دیگر که ارتباطی با عامل استرس‌زا ندارد.



چرا برخی موفق به ترک سیگار نمی‌شوند؟

بین افرادی که موفق به ترک سیگار می‌شوند‌ و آنانی که موفق نمی‌شوند، اختلاف کمی وجود دارد. این اختلاف، بیش‌تر ناشی از درجه‌ی اعتقاد و ایما‌ن فرد به عارضه‌های کشنده‌ی سیگار است. به‌عبارت دیگر، کسانی موفق به ترک می‌شوند که به‌طور کامل به این مسأله که سیگار می‌کشند، اعتقاد داشته باشند. کسی که سیگار می‌کشد، همیشه در زندانِ هشدارها و یادآوری عارضه‌ها و بیماری‌ها محبوس است. ترک،‌ تلاشی است در جهت ارضای نیاز عمیقِ آزاد کردن خود از یک عادت زشت و تنفرانگیز و رهایی وجدان از کلیه‌ی هشدارهای مربوط به عارضه‌های سیگار و تابلوهای هشداردهنده‌ و بهداشتی. هم‌چنین تلاشی است برای رهایی از نصیحت دیگران و نیز رهایی از تفکرهای خود در مورد عارضه‌ها و عواقبی که به علت مصرف سیگار، منتظر اوست.



نتیجه‌ی کلی این‌که سیگار‌کشیدن، اغلب ناشی از باورهای اشتباهی است که در جامعه، رواج پیدا کرده است. این دلیل‌ها مانند احساس بزرگی، لاغری، رفع عصبانیت، رفع خستگی و... همگی بی‌پایه و اساس بوده و هیچ‌کدام توجیهی برای خودکشی تدریجی توسط سیگار نیست.
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 توسط اسد |
مصرف سیگار، یک رفتار پیچیده‌ی آموخته‌شده است که با زندگی روزمره در‌آمیخته و به نوع دید اطرافیان فرد به آن، مربوط می‌شود. عامل‌هایی مانند محل کار و منزل، گروه‌های کاری، سطح تحصیلی، مشخصه‌های فردی و اجتماعی شخص و توانایی فرد در مقابله با مسائل و مشکل‌ها، در سیگار‌کشیدن مؤثرند.

هیجان‌ها و فکرها و فعالیت‌های روزمره‌‌، فرد را به‌شدت به کشیدن سیگار ترغیب می‌کند. وقتی این عامل‌ها با وابستگی فیزیکی به « نیکوتین» که عامل قدرتمندی است، ترکیب می‌شوند، روند اعتیاد، تقویت می‌گردد.



سیگار و اعتیاد

بنا به تعریف، اعتیاد، سه معیار دارد:

1- اجبار برای مصرف

2- اثرهای روان‌گردان

3- رفتارهای مداوم جست‌وجو و مصرف

اگر توجه کنیم، خواهیم دید که سیگار، هر سه معیار را دارا می‌باشد. به این‌ترتیب، اعتیادآور بودن سیگار، ثابت می‌شود. فردی که روزانه یک پاکت سیگار مصرف می‌کند، با توجه به این‌که هر سیگار شامل 10پک می‌باشد، روزانه 200بار برای ادامه‌ی مصرف سیگار، تشویق و ترغیب می‌شود. این مسأله، علت اعتیاد بسیار شدید و مشکل‌های فراوان هنگام ترک سیگار می‌باشد‌ به‌گونه‌ای که ترک آن، حتی نسبت به معتادان به هروئین نیز دشوارتر است.

اعتیاد به سیگار، می‌تواند یکی از اولین علائم اختلال‌های رفتاری محسوب شود. به این‌ترتیب، فرد را در معرض دیگر رفتارهای سوء‌بهداشتی و مغایر با سلامت قرارمی‌دهد. به‌طور کلی، حالت‌های روحی و روانی و احساس افسردگی در سیگاری‌ها بیش‌تر است. برعکس، شادابی و نشاط غیرسیگاری‌ها، بیش از افراد سیگاری می‌باشد.



اولین سیگار

دلیل اصلی اولین تجربه‌ی سیگارکشیدن، تقلید از بزرگ‌ترها و جمع‌های دوستان و هم‌چنین مشکل‌های عاطفی و عدم‌ موفقیت تحصیلی است. توجه داشته باشید که دوستان سیگاری، بالاترین نقش را در شروع مصرف سیگار دارند. روان‌شناسان معتقدند تصور رسیدن به آرامش و تأیید فرد توسط گروه‌های هم‌سال، نوجوان را تشویق به کشیدن سیگار می‌کند. از دیگر علت‌های این تمایل، اعتقاد به این مسأله است که سیگارکشیدن، باعث رهایی از تنش شده و انجام امور را راحت‌تر می‌کند. برخی روان‌شناسان معتقدند که خانواده، اولین و مهم‌ترین نقش را در اعتیاد نوجوانان و جوانان به سیگار دارد. پس از خانواده، اطرافیان و دوستان، دارای نقش پررنگ‌تری هستند. سرگرم‌کردن نوجوان به ورزش، مطالعه، سرگرمی‌ها و تفریح‌های مفید و نشاط‌آور، بهترین و مؤثرترین راه جلوگیری از اعتیاد به دخانیات است. برعکس، هرگونه برخورد لفظی، تنبیه، لجاجت و مخالفت بی‌دلیل و بی‌منطق با نوجوان، تحریک‌کننده بوده و او را بیش‌تر به این سمت می‌کشاند.

آموزش و ایجاد نظم و انضباط به نوجوان کمک می‌کند تا نوسان‌های روانی را راحت‌تر پشت‌سر گذاشته و مجبور نباشد با روش‌های غیراصولی مانند مصرف دخانیات، خود را آرام کند. وسوسه‌ی سیگارکشیدن، بعد از کشیدن حتی یک نخ سیگار، می‌تواند بیش از سه‌سال نهفته بماند. بین استعمال اولین نخ سیگار و سیگاری‌شدن، یک دوره‌ی نهفته وجود دارد که می‌تواند سال‌ها طول بکشد.



‌علت‌های عادت به دخانیات در میان‌سالی‌

بر اثر گذشت زمان، فرد میانسال سیگاری، به دخانیات وابسته شده و به عبارت دیگر، معتاد شده است و به‌دلیل اعتیاد به نیکوتین و دیگر مواد اعتیادزای سیگار، آن‌را مصرف می‌کند نه به علت تأثیر همسالان! با این وجود، وابستگی به دخانیات، امری پیچیده با دلیل‌های متعدد است که به ابعاد شخصیتی فرد و گروه‌های اجتماعی و اقتصادی مرتبط است. به‌عبارت دیگر، فرد سیگاری، یک‌شبه سیگاری نمی‌شود بلکه عامل‌های متعدد از دوران جنینی به بعد، دست‌به‌دست هم می‌دهند تا در‌نهایت، یک فرد سیگاری را به‌وجود آورند.

بنابراین، همان‌گونه که سیگارکشی، یک انتخاب شخصی است، ترک آن هم یک انتخاب است. تا فرد خودش نخواهد، نمی‌توان کاری انجام داد. دراصل، ترک هرگونه اعتیاد‌ از‌جمله سیگار، با زور و فشار، بی‌نتیجه است. بهترین کمک برای ایجاد انگیزه در فرد، نشان دادن ضرر و زیان استعمال دخانیات و از سوی دیگر، فایده‌های ترک‌کردن آن می‌باشد. به‌طور حتم با ایجاد انگیزه، شاهد نتیجه‌های بهتر و پایدار‌تری در درازمدت خواهیم بود. باید به فرد معتاد به سیگار آموخت هر عادتی که انحرافی در فکر انسان به‌وجود می‌آورد، باید تحت کنترل و سلطه قرار‌گرفته و قطع گردد. به این عادت منفی نیز باید غلبه نموده و آن‌را ترک کرد.



انگیزه برای ترک سیگار‌ و جایگزینی برای آن

در روند ترک سیگار، علت شروع به سیگار‌کشیدن، مهم نیست بلکه مهم این است بدانیم کدام جزء آن،‌ ما را راضی کرده و برای‌مان لذت‌آور است. آن‌ جزء، انگیزه‌ی ما برای سیگار‌کشیدن محسوب می‌شود.‌ دراصل، ما سیگار را به چند دلیل و نه یک بهانه و پاسخ به موقعیت‌های ایجاد‌شده، روشن می‌کنیم. هر موقعیت و هر مکان، به‌طور حتم جانشین دارد‌ ولی نباید تصور کنیم حفظ یک جانشین برای سیگار، در همه‌ی مکان‌ها و زمان‌ها کافی است چه‌بسا آن جانشین، خود، اعتیادآور باشد.

در بسیاری موارد، انگیزه‌ی مصرف دخانیات به‌دلیل لذت ناشی از مراسم آن یعنی سیگار درآوردن، روشن کردن و فروبردن دود و لمس سیگار با دست و تماس با لب می‌باشد. اغلب این موارد، نوعی عادت است تا اعتیاد و می‌توان این عادت را با دیگر مواد مشابه مانند مداد یا خلال‌دندان یا چوب‌‌شور، ارضاء و فروکش کرد. حتی آدامس‌هایی به‌شکل سیگار موجودند که می‌توانند به‌طور موقت جانشین آن شوند.



عامل‌های مؤثر بر مصرف دخانیات:

عامل‌های مختلفی باعث تقویت عادت سیگار‌کشیدن در فرد می‌گردند. این عامل‌ها، بیش‌ترین اثربخشی خود را به‌طور معمول در اوایل دوران بلوغ بر جای می‌گذارند. بی‌شک، شدت و ضعف اثربخشی این عامل‌ها در افراد مختلف، متفاوت است و ممکن است حتی در یک شخص در زمان‌های مختلف، متفاوت باشد.

سیگار دو نوع وابستگی ایجاد می‌کند:

- وابستگی روانی: باعث ایجاد احساس آرامش کاذب شده و این احساس به شکل بخشی از زندگی فرد سیگاری درمی‌آید.

- وابستگی جسمانی (فیزیکی): با پایین آمدن مقدار نیکوتین خون ایجاد می‌شود و باعث بروز نشانه‌های قطع نیکوتین در فرد می‌گردد. به این‌ترتیب، فرد سیگاری برای رفع این علائم، با سیگارکشیدن، سطح نیکوتین خونِ خود را بالا می‌برد.

پس مشاهده می‌کنیم که اعتیاد به سیگار، فرقی با مواد مخدر ندارد و متأسفانه فقط منع کمتری دارد و به‌راحتی در اختیار هر فردی قرار‌گرفته و مصرف می‌شود.

کشیدن سیگار، یک فعالیت جایگزین است زیرا فرد در جامعه‌ی پرتنش و مملو از اضطراب و هیجان امروزی، برای تخلیه‌ی فشارهای روحی و روانی خود، آن‌را انجام می‌دهد. این موضوع، یک واکنش خارجی است که سرمنشأ آن، تنش‌های داخلی می‌باشد. البته این مقوله، جدا از اعتیاد به نیکوتین است. افراد غیرسیگاری نیز هنگام تنش و اضطراب، به اقدام‌های مشابه روی می‌آورند‌ مانند جویدن ناخن، بازی با دگمه، حرکت‌های سریع دست یا پا و ‌مشغول شدن به کاری دیگر که ارتباطی با عامل استرس‌زا ندارد.



چرا برخی موفق به ترک سیگار نمی‌شوند؟

بین افرادی که موفق به ترک سیگار می‌شوند‌ و آنانی که موفق نمی‌شوند، اختلاف کمی وجود دارد. این اختلاف، بیش‌تر ناشی از درجه‌ی اعتقاد و ایما‌ن فرد به عارضه‌های کشنده‌ی سیگار است. به‌عبارت دیگر، کسانی موفق به ترک می‌شوند که به‌طور کامل به این مسأله که سیگار می‌کشند، اعتقاد داشته باشند. کسی که سیگار می‌کشد، همیشه در زندانِ هشدارها و یادآوری عارضه‌ها و بیماری‌ها محبوس است. ترک،‌ تلاشی است در جهت ارضای نیاز عمیقِ آزاد کردن خود از یک عادت زشت و تنفرانگیز و رهایی وجدان از کلیه‌ی هشدارهای مربوط به عارضه‌های سیگار و تابلوهای هشداردهنده‌ و بهداشتی. هم‌چنین تلاشی است برای رهایی از نصیحت دیگران و نیز رهایی از تفکرهای خود در مورد عارضه‌ها و عواقبی که به علت مصرف سیگار، منتظر اوست.



نتیجه‌ی کلی این‌که سیگار‌کشیدن، اغلب ناشی از باورهای اشتباهی است که در جامعه، رواج پیدا کرده است. این دلیل‌ها مانند احساس بزرگی، لاغری، رفع عصبانیت، رفع خستگی و... همگی بی‌پایه و اساس بوده و هیچ‌کدام توجیهی برای خودکشی تدریجی توسط سیگار نیست.
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 توسط اسد |

معرفی کتابهای فروهر تشویقی

۱ - تـولـد دوبـاره

 « تولددوباره» زندگی‌نـامـه‌ی نویسنـده (فروهر.ت) از دوران كودكی تا بزرگسالی و تحلیلی است از فرایند شكل‌گیری و رشد بیماری اعتیادش، وقایع دوران مصرف، و نحوه‌ی رهایی از اسارت اعتیاد با به كارگیری دوازده قدم بهبودی.

مطالعه‌ی این كتاب - به ویژه برای معتادان-  می‌تواند كمك و راهنمای مؤثری برای آشنایی با بیماری خود و رهایی‌شان از اعتیاد باشد.

 

2- عطـش بـرای آزادی

   آگاهی و درك عمیق از بیماری اعتیاد می‌تواند نحوه‌‌‌‌ی بینش ما را نسبت به اعتیاد و شخص معتاد، دگرگون كند؛ عطش برای آزادی خواننده را با معمای اعتیاد، افكار و رفتار شخص معتاد از دیدگاه روان‌شناختی آشنا می‌كند. نویسنده ( فروهر. ت) كه خود از رها یافتگان اعتیاد است اعتقاد دارد كه بیشترین نقش بهبودی را خود معتادان رها شده از اسارت اعتیاد به عهده دارند؛ زیرا آنان سرمشق‌هایی هستند كه می‌توانند با تجربه‌های‌شان عطش برای آزادی را در سایر معتادان اسیر در چنگال اعتیاد به وجود آورند.

 

3- مـداخلـه

 بسیاری از معتادان، به ویژه نوجوانان و جوانان كه هنوز از ادامه‌ی مصرف مواد مخدر خسته نشده‌اند، تا به عجز و آخر خط نرسند نمی‌توانند از اسارت اعتیاد رها شوند و بهبودی از طریق دوازده قدم را تجربه كنند. مداخله، نحوه‌ و چگونگی فرایند ایجاد آخر خط مصنوعی را توسط خانواده‌ها و مددكاران برای معتادانی كه هنوز به مرحله‌ی تسلیم نرسیده‌اند ترسیم می‌كند.

مداخله، دستورالعمل گام به گام نجات معتادانی را كه منكر اعتیاد خود هستند در اختیار خانواده‌ها، روان‌پزشكان و مددیاران اعتیاد و نیز اعضای قدیمی انجمن‌های 12 قدمی قرار می‌دهد.  

 

 

4- یـادداشـت‌هـای غـار

 پیام‌های كوتاه و مفید یادداشت‌های غار به دو زبان انگلیسی و فارسی، تجربه‌هایی است از دوران بهبودی و رهایی از اعتیاد «دیو.ك » ( Dave. K ) نویسنده‌ی این كتاب و دوستان بهبودی‌اش. نویسنده در یادداشت‌های خود الهاماتی را كه از ذهن خود و بسیاری از معتادان در حال بهبودی تراوش كرده است با جمله‌هایی زیبا در بخش‌هایی مرتبط با موضوع پیام‌ها، ویرایش و منعكس كرده است. پیام‌های یادداشت‌های غار همان‌طور كه به نویسنده و دوستان بهبودی‌اش كمك كرد تا زندگی معنوی و پاكی را داشته باشند، به دیگران نیز كمك می‌كند تا روزهای خوب و پاكی را داشته باشند.

5- پیـام امـروز

    پیام امروز كه در قطع جیبی چاپ شده است برگزیده‌هــایـی است از كتــاب‌هــای « تـولد دوبــاره» و «عطش برای آزادی» به صورت رهنمودهای روزانه در 365 روز سال برای معتادان در حال بهبودی، در جهت ترمیم دیدگاه‌ها، گفتار و رفتار آنان.

 

 6- پیـام رهـایـی

    نخستین بارقه‌های رهایی از الكلیسم و اعتیاد، شرح ماجرای تجربه‌ی روحانی «بیل و ویلسون» بنیان‌گذار انجمن‌های دوازده قدمی‌،تاریخچه‌ی مختصری از انجمن‌های 12 قدمی درخارج و ایران و........ موضوع‌های مهم وجذاب كتاب «پیام رهایی» است .

در «پیام رهایی» تصویرهایی از بنیان‌گذاران AA، NA  و ... چاپ شده است و خواننده را با اشخاصی آشنا می‌كند كه تاثیرشگرفی در ایجاد روش منحصر به فرد رهایی از اعتیاد و تداوم بهبودی وپاكی داشته اند.

7- بـاز هـم بیـانـدیش

     « باز هم بیاندیش» كه در قطع جیبی كوچك چاپ شده است شامل پیام های قصاری است كه توسط دكتر رابرت آنتونیDr.Robert Anthony)   ( نوشته شده و فروهر .ت آن را به زبان فارسی برگردانده است .پیام‌های قصار باز هم بیاندیش می‌توانند برای داشتن یك زندگی موفق و دسترسی به آرامش درون مفید واقع شوند. به اعتقاد مترجم «بازهم بیاندیش»، جمله های قصار این كتابچه ،پیام های قدرتمندی به ناخود‌آگاه ما می‌فرستند كه بعضی از آن‌ها با انرژی خلاق درونی و آرزوهای واقعی ما همساز شده و در طول حیات ‌مان به شكل تغییر ، نوآوری، بدعت‌گذاری و یا ورود به عوالم والا متجلی می‌شوند.

 

8- غلبـه بـر اعتیـاد

كتاب« غلبه براعتیاد»اثر دكتر دی‌پك چوپرا((Dee Pak Chopra, M.D  تازه‌ترین ترجمه‌ی فروهر.ت است. نویسنده در این كتاب ضمن تشریح انواع اعتیاد ( مواد مخدر، الكل ، داروهای محرك ؛ اعتیاد به توتون ، غذا ، سكس و.... ) در هر فصل، راهكارهایی برای رهایی از آن‌ها به ویژه از طریق درك مفاهیم معنوی و تمرین‌های عملی ارائه داده است .

در پیش‌گفتار مترجم آمده است :

این كتاب توسط یك انسان متحول كه پرهیز و ایمان را سرلوحه‌ی زندگی خود قرار داده است برای كمك به هم‌دردان ما به رشته‌ی تحریر در‌آمده است؛ آرزو دارم مفاهیم معنوی و راهكارهای آن بتوانند به آن‌چه كه داریم چیزی اضافه كند. 

9- مدیریت انكار

       ترنس گورسكی (Terence Gorsky ) كه از مراجع شناخته شده در حوزه‌ی بیماری‌های اعتیاد آور در سطح جهان می‌باشد، در كتاب مدیریت انكار توجه خود را معطوف به مهم‌ترین عامل تداوم اعتیاد یعنی انكار كه موجب  شكست در درمان بیماری‌های همراه اعتیاد می‌شود نموده است و با پرداختن به ریشه‌های انكار، راه‌كارهای خروج از حالات غیر قابل نفوذ انكار را مرحله به مرحله برای درمانگران، بیماران و خانواده‌ها ترسیم كرده است.

     مطالعه و استفاده از راه‌كارهای این كتاب به عنوان كتاب كمك درسی، بـه استـادان و دانشجویان دوره‌ی مددیاری اعتیاد، مددكاری، روانشناسی، جامعه ‌شناسی، پزشكی و روان‌پزشكی پیشنهاد  می‌گردد.

نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم خرداد 1389 توسط اسد |

 

نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم خرداد 1389 توسط اسد |
                 بسم الله الرّحمن الرّحيم

             سرود ملی ايران

ای ايران ای مرز پر گوهر

ای خاکت سرچشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده مانی تو جاودان

ای دشمن از تو سنگ خاره،ای من آهنم

جان من فدای خاک پاک ميهنم

مهر تو چون شد پيشه ام

دور از تونيست انديشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد اين جان ما

پاينده باد خاک ايران ما

سنگ کوهت دٌر و گوهر است

خاک د شتت بهتر از زر است

مهرت از دل کی برون کنم

بر کوبی مهر تو چون کنم

تا گردش جهان و دور آسمان به پاست

نور ايزدی هميشه رهنمای ماست

مهر تو چون شد پيشه ام

دور از تونيست انديشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد اين جان ما

پاينده باد خاک پاک ما

ايران ای خرم بهشت من

روشن از تو سرنوشت من

گر آتش بارد به پيكرم

جز مهرت در دل نپرورم

از آب و خاک و مهر تو سرشته شد گلم

مهر اگر برون شود تهی شود دلم

مهر تو چون شد پيشه ام

دور از تو نيست انديشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد ااين جان ما

پاينده باد خاک ايران ما

نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم خرداد 1389 توسط اسد |

رهجویان گمنام

رهجویان گمنام ، انجمن زنان و مردانی است که با بهره گیری از تجربه و امید و اتکإ به یکدیگر ، بر آنند تا مشکل مشترکشان را حلّ کنند و دیگر مبتلایان را نیز در بهبودی از بیماریء گمراهی یاری دهند . تنها شرط عضویّت تمایُل به راه یابی است . در رهجویان گمنام حقّ عضویّتی وجود ندارد و ما از طریق شرکت داوطلبانه در مخارج انجمن ، خود کفإ هستیم . رهجویان گمنام با هیچ انجمن سياسی ، دينی و یا اجتماعی پیوستگی ندارد و مايل به موضع گيری در مسائل اجتماعی نيست و هیچ اصولی را رد یا قبول نمی کند . هدف اصلی ما "هشیاری" و کمک بدیگر بيماران است ، تا عقل را جایگزينِ ذهن و احساس کنند .

نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم خرداد 1389 توسط اسد |
منبعي در اجتماع شما

معتادان گمنام ، تشكيلاتي غير انتفاعي، بين المللي و انجمني برخاسته از بطن اجتماع مي باشد كه با هدف بهبودي معتادان ، در 116 كشور فعال است. اعضاي انجمن معتادان گمنام  NA، چگونگي زندگي بدون مواد مخدر را از يكديگر ياد گرفته و از عوارض اعتياد در زندگي شان بهبود مي يابند.

اگر در نظر داريد انجمن معتادان گمنام را به كسي كه با مواد مخدر مشكل دارد، توصيه كنيد ممكن است سوالاتي ما داشته باشيد. اين جزوه براي پاسخگويي به چنين سؤالاتي طراحي شده است.

اعضاي انجمن معتادان گمنام چه كساني هستند؟

هر كسي كه بخواهد مصرف مواد مخدر را قطع كند، مي تواند عضوي از انجمن معتادان گمنام باشد. عضويت محدود به مصرف ماده خاصي نمي باشد. كساني كه احساس مي كنند با مواد مخدر (از نظر ما الكل هم نوعي ماده مخدر است) چه انواع قانوني آن و چه غير قانوني كه البته شامل الكل هم مي شود، مشكل دارند به جمع ما خوش آمدند. تمركز بهبودي در NA بر روي مشكل اعتياد است نه يك ماده خاص.

گمنامي

اصل اساسي گمنامي ، باعث مي شود تا معتادان بدون ترس از ممانعت هاي اجتماعي و قانوني ، در جلسات شركت كنند. اين براي معتادي كه قصد دارد براي اولين بار در جلسات شركت كند مساله مهمي است. همچنين ، گمنامي ، فضاي يكسان و مساوات را در جلسات به وجود آورده و اين اطمينان را ايجاد مي كند كه هيچ فرد يا شرايطي مهمتر از پيام بهبودي كه در قالب مشاركت مطرح مي شود ، نيست.

روش اصلي بهبودي در NA ، باور اين برنامه و ارزش درماني كمك يك معتاد به معتاد ديگر است. اعضاء با حرف زدن در باره تجربيات و بهبودي شان از مصرف مواد مخدر ، در جلسات شركت مي كنند. ساختار جلسات NA غير رسمي است و در مكاني كه توسط گروه اجاره مي شود، برگزار مي گردد و توسط اعضايي كه به نوبت جلسه را باز و بسته مي كنند رهبري مي شود. هزينه جلسات NA و ساير خدمات به طور كامل از محل كمك هاي داوطلبانه اعضاي معتاد و فروش نشريات بهبودي تامين مي گردد. كمك هاي مالي از طرف كساني كه عضو نيستند مورد قبول نيست. اكثر جلسات NA ، به طور مرتب و هفتگي در زمان و مكان معيني و معمولاً در اماكن عمومي ، برگزار مي شوند. اساساً دو نوع جلسه وجود دارد:

جلساتي كه براي عموم آزاد است (جلسات باز) و جلساتي كه براي عموم آزاد نبوده و مختص معتادان است (جلسات بسته). جلسات اشكال و فرم هاي متفاوتي دارند: مشاركت، سخنران، سؤالات و جواب، موضوعي و بعضي نيز  تركيبي از اين موارد مي باشند. هدف همه جلسات يكي است: فراهم كردن محيطي امن و مناسب براي بهبودي شخصي.

NA چگونه كار مي كند؟

كمك معتادان به يكديگر براي بهبودي ، پايه و اساس NA است. اعضا به طور مرتب، گرد هم جمع مي شوند تا درباره تجربيات شان در بهبودي حرف بزنند. اعضاي با تجربه بيشتر (كه به راهنما معروفند) به طور فردي با اعضاي جديدتر كار مي كنند. هسته اصلي و قلب برنامه NA،  دوازده قدم است. اين قدم ها مجموعه اي از رهنمون ها براي دستيابي عملي به بهبودي است. با دنبال كردن اين رهنمودن ها و كار كردن صميمانه با ساير اعضاء ، معتادان ياد مي گيرند كه مصرف مواد مخدر را قطع كرده و با مسائل زندگي روزانه روبرو شوند. انجمن معتادان گمنام، يك سازمان مذهبي نيست و نماينده مكتب اعتقادي خاصي نمي باشد. اين انجمن ، اصول روحاني پايه اي مانند صداقت، روشن بيني، ايمان ، تمايل و فروتني را به معتادان مي آموزد تا در زندگي روزانه مورد استفاده قرار دهند. نحوه استفاده عملي از اصول روحاني، خاص هر فرد است و توسط خود وي تعيين مي گردد.

بهبودي در NA، يك درمان معجزه آسا نيست كه در يك مقطع زماني خاص صورت بگيرد، بلكه فرآيندي است مداوم و مشخص. اعضاء، خود، براي پيوستن به NA و طي كردن بهبودي با سرعت دلخواهشان، شخصاً تصميم مي گيرند.

نوشته شده در تاريخ دوشنبه دهم خرداد 1389 توسط اسد |

طبقه بندي مواداعتياد آور

مواد مخدر را به اعتبارات متعددي مي توان طبقه بندي كرد. مثلا اگر آنها را به طبيعي، نيمه مصنوعي و مصنوعي گروه بندي كنيم، يا از نظر تاريخ كشت يا آشنايي بشر با آنها، كشف و ساخت دسته بندي كنيم، يا در دو گروه، يعني گروه مواد مخدري كه مصرف پزشكي دارد. يا گروه مواد مخدري كه مصرف پزشكي ندارد، دسته بندي شوند، همه درست بوده، ولي در عين حال هيچيك طبقه بندي يا تعريفي جامع و مانع نمي باشند. اگر چه متخصصيــن، طبقه بندي هايي از جنبه هاي علمي و تجربي ارائه داده اند ولي بهترين نوع گروه بندي از طرف سازمان بهداشت جهاني به عمل آمده كه طبقه بندي مواد از جهت تاثير آنها بر انسان است . این طبقه بندی به صورت زیر می باشد:

 □  توهم زاها (Hallucinations)

 □  كانابيس يا شيره گياه شاهدانه (CANNABIS)

 □  مواد مخدر

 □  سستي زاها (مسكنها – خواب آورها)

  آرام بخش ها

 □  چسب و مواد فرار (مواد استنشاقي)

 □  محرك ها

 □  الكل ، توتون و قهوه = (Neglected Invisible Drugs)


انواع مواداعتياد آور

 □  ترياک (Opium)

 □  مورفين (Morphine)

 □  هروئين ( Heroin)

 □  متادون (Methadone)

 □  ماري جوانا

 □  حشيش

 □  کوکايين وکراک

 

 □  توتون و دخانيات (نيکوتين Nicotine)

 □  قهوه (کافئين)

 □  ال.اس.دي (LSD)

 □  4- برومو 5,2 دي متوكسي فنتيلامين

 □  اکستاسي (MDMA)

 □  داروهاي تجويزي (Prescription Drugs)

 □  الکل (Alcohol)

نوشته شده در تاريخ دوشنبه دهم خرداد 1389 توسط اسد |

تلاش انجمن های معتادان گمنام انتقال تجربه است

یكشنبه، ۳۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۰۶:۰۳:۱۴
اخبار
انجمن معتادان به مناسبت روز مبارزه با مواد مخدر نشستی با مسئولان و اصحاب رسانه بر گزار کردند تا فعالیت های دو دهه گذشته در ایران را تشریح کنند.
بر پایه این گزارش انجمن معتادان گمنام در ایران فعالیت خود را از سال 1369 و با چند عضو در حال بهبود در مرکزباز پروری قرچک ورامین آغاز به کار کرد و توانست با گذشت 10 سال مجوز ملی خود را در سراسر کشور دریافت کرده و خود را ثبت نماید.


در همایش انجمن های معتادان گمنام مطرح شد:
تلاش انجمن های معتادان گمنام انتقال تجربه است


تمام سعی انجمن معتادان گمنام رساندن پیام به دیگران است و گروه های NA از معتادانی تشکیل می شوند که می خواهند یکدیگر را در بهبودی، پیام رسانی مستقیم به دیگر معتادان و شرکت در فعالیت ها و خدمات NA حمایت کنند.


به گزارش خبرنگار اجتماعی برنا، انجمن معتادان به مناسبت روز مبارزه با مواد مخدر نشستی با مسئولان و اصحاب رسانه بر گزار کردند تا فعالیت های دو دهه گذشته در ایران را تشریح کنند.
بر پایه این گزارش انجمن معتادان گمنام در ایران فعالیت خود را از سال 1369 و با چند عضو در حال بهبود در مرکزباز پروری قرچک ورامین آغاز به کار کرد و توانست با گذشت 10 سال مجوز ملی خود را در سراسر کشور دریافت کرده و خود را ثبت نماید.
انجمن معتادان گمنام یک انجمن غیر انتفاعی از زنان و مردانی است که اعتیاد به مواد مخدر مشکل اصلی زندگیشان بوده است. در انجمن معتادان گمنام هیچ شرط و شروطی وجود ندارد و این انجمن به هیچ سازمان سیاسی، مذهبی و یا انتظامی وابسته نیست.
انجمن معتادان گمنام بیش از یک میلیون معتاد در حال بهبود دارد و در حال حاضر همه روزه جلسات متعددی در سراسر کشور برگزار می شود و تعداد قابل توجهی از معتادان در حال بهبود توانسته اند با کمک اصول این انجمن بهبودی و سلامت خود را دنبال کنند.
هزینه جلساتNA و سایر خدمات به طور کامل از محل کمک های دوطلبانه اعضا و فروش نشریات انجمن تامین می شود و هیچ کمک های مالی از طرف افراد غیر عضو پذیرفته نخواهد شد.
تمام سعی انجمن معتادان گمنام رساندن پیام است و گروه های NA از معتادانی تشکیل می شوند که می خواهند یکدیگر را در بهبودی، پیام رسانی مستقیم به دیگر معتادان و شرکت در فعالیت ها و خدمات NA در کل حمایت کنند.
یکی از راه های اصلی که یک NA استفاده می کنند تا این وظایف را به انجام برساند، برگزاری جلسات NA است که در آن معتادان می توانند تجارب بهبودی را با یکدیگر در میان بگذارند و در همان حال از یکدیگر حمایت کنند و این پیام را نیز به دیگران برسانند.
براساس آخرین آمار موجود در اردیبهشت ماه 1388 تعداد گروههای انجمن معتادان گمنام ایران به بیش از 3303 گروه رسیده است. روش اصلی بهبودی در NA، باور این برنامه و ارزش درمانی کمک یک معتاد به معتاد دیگر است.
منابع اطلاع رسانی این انجمن شامل:کتابها، کتابچه ها، پم فلت ها، بولتن ها و وب سایت ها است که هدف آن ارائه اطلاعات انجمن معتادان گمنام به جامعه از این طریق جمع آوری و تهیه شده است.

نوشته شده در تاريخ یکشنبه نهم خرداد 1389 توسط اسد |
سیب قرمزعشق به خداوند در همه خلقت پيداست
نوشته شده در تاريخ یکشنبه نهم خرداد 1389 توسط اسد |

در سال 1935 ميلادي پديده اي به نام (Alcoholics Anonymous) الكلي هاي گمنام كه به AA معروف است، در دنياي ما به وجود آمد كه تاثير آن در زندگي الكلي ها و معتادان، مانند تاثير پيغمبران در زندگي بي اعتقادان بود. بنيان گذار اين انجمن در اثر يك تجربه عميق روحاني از وسوسه اعتياد به الكل رها شده بود و به تجربه دريافت كه رسانيدن پيام بهبودي به الكلي هاي ديگر، تضميني جهت بهبودي شخصي اوست. او متوجه شده بود كه فقط با در ميان گذاشتن تجربه بهبودي خود، قادر به حفظ آن مي شود.

گسترش ابعاد اين كشف بزرگ روز به روز فراتر رفت و اكنون حدود 250 برنامه خود ياري در زمينه هاي مختلف اعتياد و ناهنجاري روانه، از همين روش كه به نام دوازده قدمي، معروف شده بهره برداري مي كنند.   

نوشته شده در تاريخ یکشنبه نهم خرداد 1389 توسط اسد |

در سال 1369 دو برادر كه در خارج از كشور با كمك انجمن، در بهبودي به سر مي بردند و به ايران آمده بودند. اولين جلسه معتادان گمنام را در مركز بازپروري قرچك برگزار كردند. اين جلسات به مدت يكسال ادامه داشت اما به علت ديدگاه هاي آن زمان نسبت به بيماري اعتياد، اين دو برادر از ادامه اين راه باز ماندند و انجمن معتادان گمنام ايران كه تازه تاسيس و نو پا بود براي مدتي فعاليتش متوقف شد، اما اين پايان راه نبود زيرا در سال 1372 دو نفر كه در ايالات متحده و كانادا از طريق انجمن ، سلامتي خود را باز يافته بودند، در تهران  به طور اتفاقي در يك مهماني با هم آشنا مي شوند و تصميم مي گيرند كه به ياري هم و با همكاري سازمان بهزيستي پيام بهبودي را به معتاداني كه در مركز بازپروري قرچك بسر مي بردند برسانند. در اين بين يكي از اعتضاي نسبتاً با سابقه و فعال انجمن در خارج از كشور نيز به جمع آنها اضافه شد و پس از آن شكل گيري انجمن در خارج از كشور نيز به جمع آنها اضافه شد و پس از آن شكل گيري انجمن معتادان گمنام در ايران شتاب بيشتري به خود گرفت و بالاخره آنان موفق شدند نظر مسئولين بهزيستي  را براي برگزاري جلسات هفتگي در مركز بازپروري قرچك در تاريخ (31/1/73) جلب نمايند. اين گروه 3 نفري در مرداد 1373 توانستند محلي مستقل در تهران براي برگزاري جلسات خود اجاره نمايند. ضمناً يكي از دو برادري كه در ابتدا از آن ها ياد كرديم نيز به اين گروه نوپا پيوست و هم اكنون پس از گذشت سالها همه روزه جلسات متعددي در تهران، مراكز استانها، شهرستانها، روستاها و اقسا نقاط كشور برگزار مي شود و تعداد قابل توجهي از معتادان توانسته اند با كمك انجمن بهبودي و سلامتي خود را بازيابند.

مجوزرسمي فعاليت

انجمن NA ايران براساس مجوز نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران، پليس اطلاعات و امنيت عمومي ناجا در تاريخ 17/02/1386 تحت شماره 21065 اداره ثبت شرکت ها به ثبت رسيده و در روزنامه رسمي شماره 18120 مورخ 26/2/1386 درج گرديده است.

نوشته شده در تاريخ یکشنبه نهم خرداد 1389 توسط اسد |

 اعتیاد یک بیماری است. یک بیماری روانی ورفتاری که ریشه در اصل فرد دارد حال ممکن است ارثی به او رسیده باشد یا از روشهای دیگری به او منتقل شده باشد اعتیاد نیمه تاریک وجود انسان است که باعث بروز نواقص شخصیتی می گردد وفرد را وادار به کارهایی می کند که اصلا دوست ندارد انجام دهد هر بیماری علتی دارد واعتیاد هم علتهای به خصوص خودش را دارد وریشه این علتها بر می گرددبه دوران کودکی ونقش والدین ، خانواده واجتماع  نداشتن مهارتهای تربیتی والدین که او را صحیح تربیت کنند،الگو برداری نا سالم فرد،نبودن فضای مناسب برای احساس آرامش کردن،نبود امنیت در خانه واجتماع،توجه نکردن به حرفهای فرد توسط والدین، ترس از پدر ومادرواحساس راحت نبودن وفرد مجبور شودمحرم اسرارش را در بیرون پیدا کند،شکست های زندگی باعث کمبود اعتماد به نفس می شودکه نتوانند در بعضی مواقع  نه بگویند،تحمیل کردن عقاید پدر ومادر ودیگران به فرزندان،تبعیض قایل شدن بین فرزندان ومقایسه او با همسن و سالهایش که باعث می شود فرد احساس نا امیدی خود کم بینی حقارت وبی ارزشی بکند در نتیجه فرد منزوی می شودودر این دنیای بزرگ احساس تنهایی می کند واو کم کم از خانواده دور می شود چون احساس اهمیت وامنیت نمی کند از پدر ومادر فاصله می گیرد چون می ترسد مشکلاتش را به آنها بگوید وآنها او را سرزنش ونصیحت ویا تنبیه کنند واین عوامل باعث می شودکه نیمه تاریک وجود او بیدار شود واز این به بعد الگوی رفتاری خود را غلط تعیین کند با کسانی که قبلا رفت وآمد نداشت سعی در بر قراری ارتباط با آنها میکندومشکلات خود را به آنها می گوید و آنها  هم چون کسانی مثل خودش هستند او را غلط راهنمایی می کنند واو هر روز از اجتماع وخانواده بیشتر فاصله می گیردوسعی می کند که آن کمبود محبت ودرک نشدن در خانه را در بیرون از خانه بدست بیاورد وسعی در انجام دادن کارهایی می کند که دیگران به او توجه کنند واو را درک کنند واو برای این احساس تایید شدن واینکه دیگران فکر نکنند که اوکم می آوردو یا مشکل دارد حاضر به انجام هر کاری می شود  مدتی این احساسات او پر می شودولی بعد از مدتی احساس خلا وکمبود شدیدی به سراغش میاید وکنجکاوی در او ظاهر می شود ومی خواهد همه کار انجام دهد تا از این احساسات رهایی پیدا کند وترس در این میان نقش زیادی دارد ترس از تایید نشدن ترس از توجه نکردن به او ترس از آینده وتنهایی باعث می شود تا همه کارهایش  از روی ترس باشد وترس می شود زیر بنای اعتیاد.

یکی دیگر از زیر بنای اعتیاد خود خواهی است چون فرد اعتماد به نفس ندارد از غرور کاذب استفاده می کند وغرور هم باعث خود خواهی ودر این حال فرد مصالح ومنافع دیگران را در نظر نمی گیرد  حرف هیچ کس را قبول ندارد هر کاری به نظر خودش درست باشد انجام می دهد.وقتی فرد به گذشته نگاه می کند احساس رنجش پیدا می کند که چرا دیگران با من رفتار درستی نداشته اند. دیگران مقصر بودند که من فرد موفقی نشدم من را درک نکردند وهمه را مسول بد بختیهای خود می داند وبه دلیل خود خواهی نقش خود را نمی بیند ووقتی که هم به آینده نگاه می کند احساس ترس به او دست می دهد که در آینده چه اتفاقی احتمال دارد بیفتد ودر این حال تصورات باطلی در ذهن او نقش می بندد در این وقت او از همه چیز وهمه کس بدش میاید و در مثلث خود محوری خود می چرخد گذشته تلخ وآینده نا معلوم وزمان حال او پر می شود از احساسات منفی ومی خواهد کاری کند که از این حال رهایی یابد چون نمی تواند واقعیت را قبول کند سعی در فرار ازواقعیت  را دارد.

 وتنها فکری که به ذهنش خطور میکند  این است که به دنبال چیزی بگردد  که از این حالت خارج شود  واین افکار را با خود حمل می کند زمانی که می بیند دوستانش در حال انجام دادن هر کاری هستند او هم به خاطر کم نیاوردن همان کار را انجام می دهد اگر در یک مکان به او پیشنهاد هر کاری بدهند به خاطر نبود اعتماد به نفس نمی تواند نه بگوید مثالی می زنم اگر در یک جمع ببیند سیگار ویا الکل مصرف می شود او پیش خودش فکر می کند که این چیزی که آنها مصرف می کنند چیست چرا من هم مصرف نکنم تا اینکه به او پیشنهاد مصرف داده می شود واو هم نمی تواند نه بگوید در این حال فکر می کند که اگر بگوید نه  نمی توانم مصرف کنم آنها چه فکری درباره او می کنند لذاقبول می کند واین ماده حالا هر چه که باشد را مصرف می کند در این وقت حالت لذتی آنی به داده می شود واو فکر می کند این همان چیزی است که من به دنبالش می گشتم برای مدتی احساس آرامش وبی خیالی می کند واو سعی می کند که برای همیشه از این ماده استفاده کند تا مدتی او مصرف می کند و به این ماده وابسته می شود بعد از مدتی می بیند که دوباره باز همان احساسات در او پیدا شده ودیگر این ماده هم جواب نمی دهد وکاملا هم وابسته شده به آن به دنبال چیز دیگری می گردد وآن را در مواد های دیگری پیدا می کند وهمین طور ادامه می دهد زمانی که برایش مشکلی پیش میاد ونمی تواند مشکل را حل کند وبه دلیل غرور کاذب وخود خواهی از دیگرا ن هم کمک نمی گیرد می رود مواد بیشتری مصرف می کند فکر می کند مشکل حل شده است در حالی که مشکل سر جایش است حال امکان دارد که فرد به مواد مخدر روی نیاورد ووابسته به یک چیز دیگری شود ولی مسئله مورد نظرما اعتیاد به مواد مخدر است .

این خلاصه ای بود از مفهوم اعتیاد. اعتیاد بیماری لاعلاج،مزمن وپیشرونده است که اگر جلو پیشروی آن گرفته نشود منجر به مرگ ونیستی می شود بیماری اعتیاد از بین نمی رود ولی می توان جلو پیشروی آنرا بگیریم اعتیاد فقط مصرف مواد مخدر نیست آن چیزی که باعث می شود یک فرد وابسته یا معتاد به مواد مخدر شود بیماری اعتیاد است نه مواد مخدربعضی ها فکر می کنند که اعتیاد یعنی مصرف مواد مخدر ولی اعتیاد یعنی عادت و وابستگی  حال به هر چیزی که باشد.

مثل اعتیاد به سکس ، قمار، طمع ، اینترنت و غیره.....  هر فردی که دارای این بیماری باشد تعادل در زندگی او  وجود ندارد  در هر کاری افراط و تفریط میکند هر چیزی که به او لذت بدهد حتی اگر آنی باشد  آن را انجام میدهد  آنهم به شکل افراطی  اختیارات زندگی را از دست میدهد  و چیزی به اسم کنترل  در تمام زمینه های زندگی ندارد و اراده خود را از دست میدهد.

 در کل نتیجه میگیرم که اعتیاد  یک بیماری روانی مثل سایر بیماری ها میباشد و میتوانیم جلوی آن را بگیریم یک فرد معتاد فکر میکند که اگر مواد مصرف نکند همه چیز درست شده ، اما اینطور نیست. باید قبل از هر چیز مشکل اصلی را حل  کرد که این مشکل باعث شده فرد مواد مخدر را مصرف کند  مشکل یک فرد معتاد از نظر خودش  مواد مصرف کردن است  در حالی که هزاران بار ترک کرده از لحاظ جسمی بهبود پیدا کرده  اما همیشه فکر و ذکر او مصرف دوباره مواد بوده است و این فکر  مربوط به قسمت روانی بیماری اعتیاد است پس باید اعتیاد را  مهار کرد اول قطع مصرف مواد  بعد مهار اعتیاد .
نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط اسد |

ای خالق مهربان

مرا وسیله صلح و آشتی خود قرار ده  *  تا آنجا که نفرت است حامل عشق

جایی که نفاق است حامل یکرنگی *  جایی که خطاکاری و بدی است حامل گذشت

جایی که نادرستی است حامل درستی  * جایی که شک است حامل یقین

جایی که تاریکی است حامل نور * جایی که نا امیدی است حامل امید

در جایی که غم است حامل شادی باشم

پروردگارا

کمکم کن تا به جای تسلی خواهی تسلی دهم

بجای درک شدن درک کنم  زیرا پیدا کردن در گرو گم شدن است

با بخشش دیگران خود بخشوده میشوم و در مرگ حیات جاودانه پیدا می کنم

آمین

نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط اسد |

آفریدگارا

من اکنون آماده ام که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

تمنا دارم یک یک نقس های درونم را که سد راه خدمت به تو و همنوعانم است

بر طرف کنی و قدرتی عطا فرمایی تا از این پس به خدمتت کمربندم

آمین

نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط اسد |
دعاي آرامش

خداوندا ، آرامشي عطا فرما تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم ،

 شهامتي تا تغيير دهم آنچه را كه مي توانم

و دانشي كه تفاوت آن دو را بدانم .

آمين
نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط اسد |

سنتهاي دوازده گانه معتادان گمنام

 

ما آنچه را كه داريم فقط با مراقبت كامل مي توانيم حفظ كنيم و همانطور كه آزادي فردي ما از دوازده قدم سر چشمه مي گيريد به همان صورت آزادي گروه نيز به سنتهاي ما بستگي دارد .

تا زماني كه پيوندهايي كه ما را به هم متصل مي كند از آنچه كه ما را از يكديگر جدا مي كند محكمتر باشد همه چيز به خوبي پيش خواهد رفت .

 

1.منافع مشترك ما بايد در رآس قرار گيرد ، بهبودي شخصي به اتحاد معتادان گمنام بستگي دارد .

2.در رابطه با هدف گروه ما فقط ، يك مرجع نهايي وجود دارد – خداوندي مهربان كه بگونه ممكن خود را در وجدان گروه ما بيان مي نمايد . رهبران ما فقط خدمتگزاران مورد اعتماد مي باشند ، آنان حكومت نمي كنند .

3.تنها لازمه عضويت ، تمايل به قطع مصرف مي باشد .

4.هر گروه بايد مستقل باشد به استثناء مواردي كه بر گروههاي ديگر يا معتادان گمنام در كل اثر بگذارد .

5.هر گروه فقط يك هدف اصلي دارد – رساندن پيام به معتادي كه هنوز در عذاب است .

6.يك گروه معتادان گمنام هرگز نبايد هيچ مؤسسة مرتبط ، يا سازمان انتفاعي خارجي را مورد تآييد قرار بدهد يا در آنها سرمايه گذاري مالي كند و يا نام معتادان گمنام را بدانها به عاريت بدهد ، زيرا ممكن است مشكلات پولي ، مالكيت و يا شهرت ، مارا از هدف اصلي خود منحرف سازد .

7.هر گروه معتادان گمنام بايد كاملاّ خودكفا باشد و كمكهاي مالي از خارج دريافت نكند .

8.معتادان گمنام بايد براي هميشه غير حرفه اي باقي بماند ، اما مراكز خدماتي ما مي توانند كارمندان مخصوصي استخدام كنند .

9.معتادان گمنام ، تحت اين نام ، هرگز نبايد سازماندهي شود ، اما مي توانيم هيئتهاي خدماتي و كميته هايي ايجاد كنيم كه مستقيماّ در برابر كساني كه بدانها خدمت مي كنند مسئول باشند .

10.معتادان گمنام هيچ عقيده اي در مورد موضوعات خارجي ندارد ، بنابراين نام معتادان گمنام هرگز نبايد به بحث اجتماعي كشيده شود .

11.خط مشي روابط عمومي ما بر اصل جاذبه است تا تبليغ ، ما هميشه نياز داريم گمنامي شخصي را در سطح مطبوعات ، راديو ، و فيلم حفظ كنيم .

12.گمنامي اساس روحاني تمام سنتهاي ما مي باشد ، هميشه يادآور ماست كه اصول را به شخصيتها ترجيح دهيم .

 

نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط اسد |

چگونگي عملكرد

اگر مي خواهيد آنچه را ما داريم به دست آوريد و براي به دست آوردنش تمايل به كوشش داريد ، در نتيجه شما حاضريد قدمهاي معيني را برداريد ، اين قدمها ، اصولي هستند كه بهبودي ما را ممكن ساختند .

1.ما اقرار كرديم كه در مقابل اعتيادمان عاجز بوديم ، كه زندگيمان آشفته گرديده بود .

2.ما به اين باور رسيديم كه  نيرويي برتر از خودمان مي تواند سلامت عقل را به ما بازگرداند .

3.ما تصميم گرفتيم كه اراده و زندگي خود را به خداوند ، بدانگونه كه او را درك مي كرديم ، بسپاريم .

4.ما يك ترازنامه اخلاقي ، بي باكانه و جستجو گرانه از خود تهيه كرديم .

5.ما چگونگي دقيق خطاهاي خود را به خداوند ، به خودمان و به يك انسان ديگر اقرار كرديم .

6.ما كاملاّ آماده شديم كه خداوند تمام اين نواقص شخصيتي ما را برطرف كند .

7.ما با فروتني از او خواستيم كه كمبودهاي اخلاقي ما را برطرف كند.

8.ما فهرستي از تمام كساني كه آزار داده بوديم تهيه كرديم و خواستار جبران خسارت از تمام آنان شديم .

9.ما به طور مستقيم در هر جا كه امكان داشت از اين افراد جبران خسارت نموديم ، مگر در مواردي كه اجراي اين امر به ايشان يا ديگران زيان وارد نمايد .

10.ما به تهيه ترازنامه شخصي خود ادامه داديم و هر گاه در اشتباه بوديم سريعاّ بدان اقرار نموديم .

11.ما از راه دعا و تفكر جوياي بهتر نمودن رابطة آگاهانه با خداوند ، بدانگونه كه او را درك مي كرديم ، و دعا كرديم ، فقط براي آگاهي از ارادة او براي خودمان و قدرتي كه آنرا به انجام رسانيم .

12. با يك بيداري روحاني كه در نتيجه اين قدم ها پيدا كرديم ما سعي نموديم اين پيام را به معتادان برسانيم و اين اصول را در تمام امور خود به اجرا در آوريم .

ز

در آغاز گام نهادن در اين راه دشوار به نظر مي رسد ، اما بايد به خاطر داشته باشيم كه ما يكروزه معتاد نشديم ، بنابراين شتاب و         بي حوصلگي به ما كمكي نمي كند و هر كاري را با ملايمت امكان پذير است . بايد توجه داشته باشيد كه بي تفاوتي و بي حوصلگي نسبت به اصول روحاني مهمترين عامل ناكامي ما در راه باز پروري است . سه اصل مهم روحاني عبارتند از : صداقت ، روشن بيني و تمايل .

ما به اعتياد با ديد واقع بينانه مي نگريم و ارزش درماني كمك يك معتاد را به يك معتاد ديگر ، به خوبي دريافته ايم ، چون مي دانيم كه يك معتاد بهتر از هر كس مي تواند يك معتاد ديگر را درك و كمك كند و ما نيز ايمان آورديم كه هر چه زودتر با مشكلات اجتماعي روزانة خود روبرو شويم به همان نسبت سريعتر مي توانيم عضو قبول شده ، مسئول و سازندة اجتماع خود باشيم .

پشت كردن به اولين مورد مصرف مواد مخدر يگانه راه جلوگيري از بازگشت به دامان اعتياد است ، اگر شما هم مثل ما هستيد  مي دانيد كه مصرف يكبار زياد ، و هزار بار كافي نيست . ما برروي اين نكته اصرار مي ورزيم كه حتي اگر نوع مواد مخدر مصرفي خود را تغيير دهيم باز هم با اولين بار مصرف ، به عمق اعتياد سرنگون مي شويم . بسياري از معتادان عقيده دارند كه الكل ماده مخدر نيست و مصرف آن باعث بازگشت به اعتياد نمي شود . ما پذيرفته ايم كه الكل نيز يك ماده مخدر است و ما كساني هستيم كه به بيماري اعتياد مبتلا هستيم و بايد از هر نوع مواد مخدر دوري كنيم تا بهبود يابيم .

 

 

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

تمام حقوق اين وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن مي باشد.
<